Софокл – Прыкуты Праметэй. Антыгона (страница 47)

Вось вам — забойца й забіты; Бацька ды сын. Гора прынеслі прысуды мае. Сын мой, ты ранняю смерцю памёр, малады. Сын мой! Дзіця! Памёр ты, загінуў Не праз сваю неразважнасць, А праз маю...

Карыфей

Ох, позна ўбачыў праўду ты!

Крэонт

Гора мне! Так, я убачыў яе: у галаве маёй Бог памуціў цяжка розум тады I на шлях неразумнасці кінуў мяне. Гора! Ён знішчыў мне радасць жыцця; Цяжка мне, цяжка! Не бачу ніякай Мэты памкненняў жыццёвых...

З палаца ідзе Вястун.

Вястун

Здаецца, уладар, апроч адной бяды, Ты маеш новую. Вось на руках — адна, А дома хутка ўбачыш ты другую.

Крэонт

Што ж можа быць няшчасней за няшчасці?

Вястун

Памерла жонка, маці гэтага вось цела: Гаротная, яна мячом сябе забіла. Антыстрафа першая

Крэонт

Цяжка мне, цяжка: Смерць неўблагальная, Што ж ты мяне, што ж ты губіш? Веснік бязлітасны Новай бяды, што ты кажаш? Я ўжо загінуў, мяне ты дабіў. Што кажаш? Аб смерці якой новай кажаш? Цяжка мне, цяжка! Аб смерці няшчаснай жонкі маёй — Няўжо ж ты за сынам пайшла? З палаца выносяць цела Эўрыдыкі.

Карыфей

Ты можаш бачыць — вось яна, перад табой. Антыстрафа другая

Крэонт

Ох, цяжка! Вось бачу я, гаротны, новую бяду. Якая ж смерць мяне яшчэ чакае? Вось на руках сваіх трымаю сына труп — Няшчасны я, перад сабою я труп жонкі бачу. Ох, жонка бедная! Ох, бедны сыне мой!

Вястун

Ля алтара яна, гаротная, Закрыла вочы. Плакала ж даўней Аб слаўнай смерці Мегарэя[68], што раней памёр; Таксама і па ім. Ды клікала ў канцы Ўсе беды на цябе, бо ты дзіця забіў. Страфа другая

Крэонт

Цяжка мне, цяжка!—— Ад страху дрыжу я. Чаму ж аніхто Мяне не забіў двухвострым мячом? Мне цяжка, гаротнаму, цяжка: Не бачу ад гора збавення.

Вястун