Вакханак-жанчын прыпыняў,
гасіў вакхічны агонь,
На музаў злаваўся, што граюць на флейтах.
Страфа другая
Ля чорных скал між двух марэй
Узносіцца бераг Басфорскі
Стаяў там Салмід[51] негасцінны Фракійскі.
Там у абодвух Фінея[52] сыноў
Бачыў жудлівыя раны Арэй.
Акрутная мачаха іх асляпіла:
Сваімі рукамі крывавымі вочы
Яна працяла чаўнаком.
I кроў пра іх помсту крычыць.
Антыстрафа другая
Марнелі яны ў падзямеллі. Аб долі
Няшчаснай матулі сваёй бедавалі.
Паходжанне ж мела яна
З сям’і Эрэхтыдаў[53], старэйшага роду.
Ў далёкай пячоры,
Між бацькаўскіх бур
Багоў дзіцяня, Барэада[54] ўзрасла:
Ляцела яна, бы віхор, па гарах,
Аднак і яе
Лёсу багіні схапілі тады!
У час выканання стасіма варта павольна вядзе Антыгону прэч.
ДЗЕЯ ПЯТАЯ
Уваходзіць Тырэсій, якога вядзе хлопчык.
Тырэсій
Уладцы Фіваў! Мы адной прыйшлі дарогай,
Глядзеў жа з двух адзін. Бо ж у сляпых
Дарога тая, што пакажа правадыр.
Крэонт
Што новага, стары Тырэсій мой?
Тырэсій
Скажу, скажу, а ты слухмяны будзь прароку.
Крэонт
Заўсёды я твае парады слухаў.
Тырэсій
I горадам праз гэта добра кіраваў.
Крэонт
Магу засведчыць, што ты мне дапамагаў.
Тырэсій
I зноў па ўскрайку бездані ты ходзіш.
Крэонт
Чаму? Я ўвесь дрыжу прад словамі тваімі.
Тырэсій
Дык слухай аб прыкметах, што я бачыў:
На старадаўнім месцы варажбы я сеў,
Дзе птахі чараўнічыя злятаюцца ў мяне.
I чую птахаў крык я, невядомы мне —
Яны крычалі крыкам злым, злавесна-дзікім.
Я чуў, як кіпцюрамі аднаго адзін ірвуць
Крывавымі. I моцна крыламі яны шумелі,
I страх мяне схапіў. Хацеў ахвяру я
Тады на вогненным прынесці алтары.
Але агонь ахвяр не браў. Тлушч сцёгнаў
Растапліваўся і на попел капаў.
Той тлушч чадзіў і пырскаў угару;
Жоўць разлілася, сцёгны агалелі
Ўжо цалкам, бо на іх больш тлушчу не было.
I я ад гэтага дазнаўся хлапчука,
Што не дала прароцтваў мне ахвяра —
Бо ён вядзе мяне, як я вяду другіх.
Бяду спазнае горад ад твайго прысуду.
Бо паразносілі сабакі й птушкі ўсюды, 
