Софокл – Прыкуты Праметэй. Антыгона (страница 35)

Яны шануюць так, як бацька сам. Што ж нам сказаць аб тым, хто нарадзіў Дзяцей благіх? Ён нарадзіў бяду Сабе і вечны смех для ворагаў сваіх. Так і цяпер, мой сын, ты розуму не страць Дзеля жанчыны, што дае табе пацеху. Бо ведай, што, калі благая жонка ў хаце, Халоднымі табе яе абдоймы будуць, Бо дрэнны друг — найгоршая бяда. З пагардаю, як ворага, адкінь яе: Няхай другіх сабе шукае пад зямлёй. Адкрыта я пры ёй засведчыў, што яна Адна з усіх пайшла супроць загаду. Прад грамадзянамі не буду брахуном, Але заб’ю яе! Няхай Зевеса кліча Сямейнага. Бо родным я калі дазволю Ісці супроць мяне — тым больш чужыя пойдуць. Калі хто будзе ў хаце ўласнай добры — Ў дзяржаўных справах той карысць нам прынясе. А хто пачне пераступаць законы Альбо надумаецца йсці супроць цароў, Таму ніколі я не дам пашаны. Каго народ абраў, таму ты паслухмяны будзь. У справах усялякіх — добрых, дрэнных — Такі, скажу я смела, будзе добра й сам Другімі кіраваць, і слухаць кіраўніцтва. I ў час страшэннай бітвы цвёрды будзе ён, Сябрам сваім паплечнік добры і праўдзівы. За безуладдзе ж горшага няма няшчасця: Яно дзяржавы губіць і руйнуе хаты Дашчэнту, і паплечнікаў у бітве На ўцёкі гоніць. I, наадварот, ратуе Заўсёды паслухмянства тых, хто паслухмяны. Дык вось чаму законы трэба бараніць. Жанчыне ж нельга нам ніколі паддавацца — Калі ўжо трэба, лепш загіну ад мужчыны, Чым каб казалі, што жанчыне паддаюся.

Карыфей

Калі яшчэ ў старога розум не загінуў, Здаецца мне, што ўсё разумна ты казаў.

Геман

Даюць багі ўсім людзям, бацька мой,— Рэч лепшую за ўсё, што толькі ў свеце ёсць. Не здолеў бы я й здолець не хацеў бы Давесці, што няправільна ты ўсё казаў. Але ж і ў іншых думка добрая быць можа: Лягчэй магу я за цябе разведаць, Што кажуць і каго ганьбуюць людзі. А простаму народу жудасны твой позірк — Не скажа ён таго, чаго не любіш ты. Я ж непрыкметна чуць ўсё магу, што кажуць. Шкадуе гэтаую дзяўчыну ўвесь народ, Бо менш за ўсіх жанчын павінна згінуць, Ліхую смерць панесці дзеля справы слаўнай. Што брата роднага, які ў баі загінуў, Непахаванага, яна не захацела Пакінуць птушкам ды сабакам злым — Хіба ж яна вянка не варта залатога? Такая гутарка таемная ідзе. А для мяне няма нічога даражэй За тое, каб усё шчасліва йшло ў цябе. Бо для дзяцей ёсць слава — бацькаў дабрабыт. Ты не насі ў душы такога меркавання, Што толькі тое правільна, што кажаш ты. Бо той, хто думае, што ён адзін разумны,