Антыгона
Я не саромлюся аддаць пашану брату.
Крэонт
Ці ж братам той не быў,
хто ў бойцы з ім загінуў?
Антыгона
I ён мой брат: бацькі адныя ў нас.
Крэонт
А гэтага ж чаму зняважыла ты так?
Антыгона
Не будзе так казаць нябожчык Этэокл.
Крэонт
Ты ж кепскага шануеш гэтаксама, як яго.
Антыгона
То быў не раб яго, той,
што загінуў — родны брат.
Крэонт
Радзіму нішчыў той, другі — абараняў.
Антыгона
А смерць для ўсіх адны законы мае.
Крэонт
Дык нельга ж добрага з нядобрым параўноўваць.
Антыгона (паказваючы на зямлю)
Хто ведае, якія думкі там пра гэта?
Крэонт
Не можа вораг сябрам быць і пасля смерці.
Антыгона
Мой лёс — любіць абодвух.
Не нянавісць — лёс мой...
Крэонт (паказваючы на зямлю)
Ідзі ж туды і там любі, як хочаш.
Пакуль жыву — жанчына ўладу мець не будзе!
З палаца выводзяць Ісмэну.
Карыфей
Тут вось перад дзвярыма Ісмэна стаіць.
Шчыра любячы брата, яна слёзы лье.
Над брывамі ў яе хмара смутку ляжыць,
I чырвоны ўвесь твар;
Па прыгожых шчаках яе слёзы цякуць.
Крэонт (да Ісмэны)
Ты, што, ў мой дом,
як быццам гадзіна, запоўзшы,
Таемна кроў маю піла, а я не бачыў,
Што дзве бяды й пагібелі гадую трону.
Ты шчыра мне скажы, ці прызнаешся ў тым,
Што разам з ёю труп хавала, альбо ты
Дасі прысягу, што не ведаеш нічога?
Iсмэна
Калі яна, тады і я рабіла. Разам
Рабілі справу мы — адказ нясём абедзве.
Антыгона
Няпраўда ж гэта ўсё. Ты не хацела,
I я не прыняла твайго ўдзелу ў гэтым.
Iсмэна
Сястрычка бедная мая, мне раздзяліць
Не сорамна пакуты, што ты панясеш.
Антыгона
Чыя была то справа — ведаюць Аід[40] ды цені.
Я ж не люблю таго, хто любіць толькі словам.
Iсмэна
Сястрычка, родная, дай разам мне з табою
Памерці — і нябожчыку пашану тым аддаць.
Антыгона
Са мной ты не памрэш. Чаго не дакранулася —
Сваім ты не лічы! Адна памру я толькі. 
