Ці ж за іх слабейшы Зеўс?
Праметэй
Ад лёсу ад свайго ён не ўцячэ.
Хор
Ці ж то не лёс яго — ўладарыць вечна?
Праметэй
Больш не настойвай і пра гэта не пытайся.
Xор
Дык гэта нешта страшнае — што ты хаваеш?
Праметэй
Не будзем гаварыць пра гэта: не наспела
Яшчэ пара. Мне трэба таямніцу
Захоўваць пільна, бо ад гэтага залежыць
Ратунак мой ад кайданоў і ад пакут.
СТАСІМ ДРУГІ
Xор
Страфа першая
Хай нас не цісне ўладай
Зеўс, што над светам валадарыць усім:
Мы не стомімся ніколі на свеце дарамі
Багоў ушаноўваць — мяса цяляці класці,
Дзе бацькі Акіяна паток шуміць няспынна, вечна.
I абяцанняў назад мы не возьмем,
I не будзем пустога казаць;
Ды ў сэрцах нашых сціпла хай мудрасць укараніцца.
Антыстрафа першая
На гэта старая мудрасць кажа:
Жыццё тваё існуе, каб ведаць радасць
Ды поўніць сэрца — бо вечна ты жывеш —
Светлымі ўцехамі, надзеямі добрымі.
Ды кроў халадзее ў нас, бо ж бачым мы, як
Тысяча боляў істоту тваю працінае.
Зеўса не баючыся,
Ты ўпарта выказваеш, Праметэй, павагі
Больш да людзей, чым трэба.
Страфа другая
Што ўзяць з людзей? — Зірні:
Ці могуць яны за тваю аддзячыць любоў,
Хіба ж паратунак табе прынясуць?
Ці ж ты не бачыў бясплённых,
Дарэмных высілкаў, пустых памкненняў
Гэтай санлівай пароды?
Ніколі не здолеюць іх задумы
Парушыць наканаванае Зеўсам.
Антыстрафа другая
Гэтае зведалі нашы сэрцы,
Цябе й пакуты бачачы твае, Праметэй.
Ах! Ды не тую песню спявалі мы,
У шлюбным пакоі ды ва ўмывальні нявесты,
Калі ты нашу сястру Гесіёну
Узяў сабе за багаты пасаг,
Жонкай зрабіў, прывёўшы з пячор Акіянавых.
ДЗЕЯ ТРЭЦЯЯ
Прыбягае Іо, ператвораная Герай у карову.
Iо
Чыя тут краіна? Хто перада мной
Вісіць? Хто яго прыкаваў да скалы —
Ўсім бурам на здек?
За якую правіннасць ты гінуць мусіш?
I скажы мне, куды гэта
Занесла, няшчасную, мяне?
Ліха, ой ліха!
Зноў авадзень уцяўся ў мяне
Ах! Ах!
Бачу я: Аргас[13] там, сын нетраў. 
