Rüstəm Behrudi – Şaman duasından dar ağacına (страница 8)
Dünya dolu adamdır –
yol durub, yolçu yoxdur,
Geciksəm də gəlirəm,
ey yol, məni bağışla!
Daha qulam büsbütün
içimdəki sevdama,
Mən sevda yolçusuyam,
mənimki məndən keçib.
Mən sənin olmamışam,
Vətən, heç vaxt, sən demə,
Sənə dəyən zərbələr
adlayıb məndən keçib.
Zaman, məkan bir qırıq,
daha gəlməz eynimə,
Əfsanədir, nağıldır
bu yoldan özgə hər şey!
Sevdamı zireh kimi
geyinmişəm əynimə,
Ölümsüzəm bu qəmlə,
yolum üstə duran,hey…
Qoy işləsin bu yaram
gündən-günə lap dərin,
Mən bir sıra nəfəri –
Ölmək var! – Dönmək nədir?!
Bil, sonuncu dənizə
varıb gedən ərlərin
Qəbrində qərar tutmaz
ölməz ruhu məndədir.
Tanrı baxır, yol verməz,
sevda əkim, qəm yeyim,
Mənim zamanım gəlir…
Bax-tarix səksəkədə!
Mən səni gedəcəyəm,
ey yol! – Mənim taleyim!! –
Zalım dostlar arxamca
gəlsə də, gəlməsə də!
HƏR ŞEY AYRILIQDAN BAŞLADI
Çağırsam, eşirdərsinizmi?
Bilərsinizmi nə çəkir
Bir igid qılıncı qında?
Sonra ağlasam, duyarsınızmı,
Ürəyimi görə bilərsinizmi
Gözyaşlarımın parıltısında?!
… Başımda – əlçatmazlıqdan doğan dəlilik,
Dilimdə – dəlilikdən doğan sözlərim.
Və bir pəncərə şüşəsində
Payız yarpağına bənzər sözlərim.
Və bir pəncərə şüşəsində
Payız yarpağına bənzər bənizim…
Bəxtim – gözlərimin rəngində,