Tülkü görcək yavaş-yavaş gəldi,
Endirib baş ədəblə, çömbəldi.
Bir zaman həsrət ilə qarğa sarı
Altdan-altdan marıtdı baş yuxarı;
Dedi: “Əhsən sənə, a qarğa ağa!
Nə nəzakətlə qonmusan budağa!
Bəzədin sən bu gün bizim çəməni,
Şad qıldın bu gəlməyinlə məni.
Nə gözəlsən, nə xoşliqasən54 sən.
Yeri var söyləsəm – hümasən55 sən.
Tüklərindir ipək kimi parlaq,
Bədnəzərdən vücudun olsun iraq!
Bu yəqindir ki, var sevimli səsin,
Oxu, versin mənə səfa nəfəsin!”
Böylə sözdən fərəhlənib qarğa
Ağzını açdı ta ki, etsin – ğa,
“Ğa” edərkən hənuz56 bircə kərə
Pendiri dimdiyindən endi yerə.
Tülkü fövrən57 havada qapdı, yedi,
Qarğaya tənə ilə böylə dedi:
“Olmasaydı cəhanda sarsaqlar,
Ac qalardı, yəqin ki, yaltaqlar”.
MƏKTƏB UŞAQLARINA TÖHFƏ
Doğar insan ata ocağında,
Bəslənər validə58 qucağında.
Ata hər gün gedər işə, çalışar,
Nə qədər zəhmət olsa da, alışar.
Sevəməz kəndi59 istirahətini,
Arar övladının səadətini.
İşləyər, cismi qan-tərə boyanar,
Hər nasıl olsa da, çörək qazanar.
Ana övlada vəqf60 edər özünü –
Yumamaz, yummasa uşaq gözünü;
Sübhətək binəva61 çəkər zəhmət,
Kəndi övladına verər rahət;
“Layla-layla” deyə çəkər keşiyin,
Min məhəbbətlə yelləyər beşiyin.
Ah, bizlər çocuq ikən nə qədər
Vermişik valideynə rəncü62 kədər.
Şimdi biz onları əvəz edəlim,
Onların xahişincə yol gedəlim.
Soralım hər zaman rizalərini,
Alalım xeyirli dualərini.
“Payi altındadır behişt ananın” –
Bu hədisi-şərifdir, inanın!
Bizə lazımsa həqqə qul olalım,
Valideynə müti63 oğul olalım.
Ataya hörmət etməyən çocuğun,
Anaya xidmət etməyən çocuğun
Nə olur kəndi nəfsinə xeyri,
Nə də ondan vəfa görər qeyri!
Şübhəsiz, xüsrdən64 kənar olamaz,
İki dünyadə bəxtiyar olamaz.
MƏKTƏB ŞAGİRDLƏRİNƏ TÖHFƏ
Ey uşaqlar, uşaqlıq əyyami65, –
Gələn əyyamın ondadır kami66.
Kim ki, qeyrətlə zəhmətə alışar,
Kəsbi-irfanə67 ruzi-şəb68 çalışar, –
Zəhməti mayeyi-səadət olar,
Yaşadıqca həmişə rahət olar.
Kim ki, tənbəlliyə məhəbbət edər,
Daim əyləncələrlə ülfət edər,
Keçirir vəqtini cəhalət ilə,
Bütün ömrü keçər səfalət ilə.
İştə, övlad, siz bu halı görün, 
