Михаил Иванов – Пробуждение. Стихотворения и поэмы / Уһуктуу (страница 19)
Сиппэрэҥҥэ, самыырга
Туллан түспүт тулаайах
Сэбирдэхтэр көтөллөр.
Түннүктэрбэр сыстаннар
Оҕо сааһым илдьитин
Кэпсээн ааһар курдуктар…
Маннык силбик кэмнэргэ
Хаҥыл санаам тэһииргээн
Көҥүл көтөр куйаарга.
Хоһоон сүмэ тылларын
Куотар таммах быыһыттан
Көрдөөн күүспүн барыыбын…
Слушаю шум дождя
Убаюканный дождём,
Крепко спит родимый дом.
Что же делать – много дней
Длится этот водолей.
Неизбывна и горька
От его шагов тоска.
Светлым мыслям невпопад
Капли чёрные стучат.
Замедляет время ход…
Солнце больше не взойдёт?
И его заветный луч
Не проглянет из-за туч?
На оконное стекло
Ветром листья нанесло.
И они с надеждой льнут:
Может, пустят их в уют?
Шепчет жёлтая листва
Мне печальные слова.
Ждут, наверное, ответ.
Но беспомощен поэт.
Серость, сырость и тоска…
Не рождается строка.
Муза плачет – не по ней,
Видимо, сезон дождей…
Кыһыны таптыыбын
Кыһыны олуһун таптыыбын —
Көм хаары дуоһуйа оймуубун,
Чысхааны кытары сырсабын,
Чолбону сонургуу көрөбүн.
Дьыбартан хойдубут туманы
Түөспүнэн силэйэ хаамабын,
Кымыстыы кыынньыбыт салгыны
Чачайа ыймахтаан ылабын.
Халлаантан ыһыллар кыырпахтар
Үөр туллук буоланнар дайаллар,
Көй көмүс кутуллар утахтар —
Өрүллэр, өһүллэр суһуохтар.
Көмнөҕү суорҕанныы бүрүнэн
Сис тыаҕа барыта иһийэр,
Күөх сааһы айылҕа кэтэһэн
Көмүк хаар анныгар утуйар.
Ойдом тиит кырыарбыт мутугар
Оҕуруо тиһигэ тиһиллэр,
Тоҥуу хаар кылбайар ньууругар
Айылҕа оһуора дыргыллар.
Люблю зиму
Люблю мороз, люблю колючий ветер,
Который обгоняю иногда!
Люблю, когда мне путеводно светит
Высокая полярная звезда!
Люблю, раздвинув занавес тумана,
Что над землёй якутскою повис, 
