Михаил Иванов – Пробуждение. Стихотворения и поэмы / Уһуктуу (страница 20)
Хлебнуть его ядрёного дурмана,
Как настоящий пенистый кумыс!
Люблю, когда пушистых хлопьев стаи,
Как пуночки, взлетают из-под ног.
Когда позёмку на глазах сплетает
В девичью косу шалый ветерок.
Глубоким сном зима тайгу сковала.
Моей лесной родимой стороне
Так сладко спать под снежным одеялом
И видеть сны о будущей весне!
Как лиственница сказочно одета —
Сосулек бисер, снега бахрома.
Воистину, тебя прекрасней нету,
Якутская красавица-зима!
Сырдык санаа кэлистэ
Саймаарыйан наскыйан
Саҥа хаарбыт налыйда,
Саппаҕырбыт санаабын
Саба түһэн кыйдаата.
Саҥа хаарга уйдаран
Сырдык санаа кэлистэ,
Сандаарыйар сыһыыга
Саҥа ыллык үктэннэ.
Үрүҥ көмүс утахтар
Үөрэ – дьүөрэ түстүлэр,
Үрүмэччи үөрүнүү
Үмүөрүһэ дайдылар.
Толоон, хонуу киэлитин
Талыы суорҕан бүрүйдэ.
Тула өттүм кылбайан
Толбоннура киэркэйдэ.
Саҥа хаары көрөммүн
Сүргэм күҥҥэ күөрэйдэ,
Салгын куппун үөрдэммин
Саҥа хоһоон үөскээтэ.
Снизошло озарение
Умиротворенья негу
Дарит сердцу белый свет.
Заметает первым снегом
И моей печали след.
Постиженье жизни сути —
Озаренье нынче мне
Дарит это первопутье
По якутской целине.
Вить серебряные нити
Продолжает снегопад.
Словно бабочки, – глядите —
Хлопья белые парят.
Как волшебно и как просто
Нынче на груди земной
Все осенние коросты
Снег врачует чистотой!
Сердце дышит красотою,
Рвётся ввысь, под облака.
И в душе – сама собою —
Оживает вдруг строка.
Ахтылҕан
Мин болүүн дьиктини түьээтим
Төрөөбүт түөлбэбэр сырыттым,
Туой-Хайам үрдүгэр дабайдым,
Халлааҥҥа көтүөхтүү чэпчээтим.
Аллара Чуонабыт дьоьуннук
Субуллар күөх лиэнтэ кэриэтэ,
Кундэлэс ууларын дьалкытар
Бүлүүгэ тиэрдээри тиэтэтэ. 
