Лариса Абдуллина – Палас с узорами. Стихотворения и поэмы / Аҫалы балаҫ (страница 4)
Унда инде
Япраҡ яра алмағас.
Унда ла шул уҡ һауа ул,
Шул бер үк илдең күге.
Беҙҙә лә иркен баҫыуҙар,
Унда шәп үҫә иген.
Бер көн дуҫым ҡайтып төшөр
Тотоп Еңеү әләмен.
Ул байраҡсы булыр заттан,
Ышанамын, беләмен.
Сер бүлешер дуҫым ҡайтыр,
Һөйләшеп һүҙҙәр бөтмәҫ.
Мин һөйләрмен. Ә ул тыңлар.
«Эйе», тимәҫ, «юҡ» тимәҫ…
Другу моему
Мой близкий друг сейчас далёк,
Невыносимо отдалён.
Но знаю я – минует срок —
Когда-нибудь вернётся он.
Быть может, месяц, может, два —
Так верить хочется душе.
У нас тут снег,
А там уже
Из почек режется листва.
И там такая же земля,
И пахнет в воздухе весной.
Пред ним такие же поля
Раскинулись, как предо мной.
В один прекрасный день домой
Весть о победе принесёт.
Я знаю, друг мой – он такой,
Кому доверить можно всё.
Моим рассказом поглощён,
С улыбкой будет, как всегда,
Меня спокойно слушать он,
Не говоря ни «нет», ни «да»…
Һыҙланыу
Һил таңдарға алып ҡайт һин мине,
Ишетелһен бары ҡош моңо.
Көслө ҡулдарыңа тотонайым,
Ҡосағыңда һинең уянып.
Бер ни өндәшмәйек, һөйләшмәйек,
Әйтеләһе һүҙҙәр әйтелгән.
Шомло дәүер осһон, килгәйне бит
Көнбайыштан осҡан бер елдән.
Яман бер төш һымаҡ хәтерләрбеҙ
Ҡара һөрөм баҫҡан ваҡытты.
Теләмәһәм дә мин бер ишеткәс,
Шыҡһыҙ ҡайындарҙан йыр оттом.
Ҡайын ҡайғы төҫө тигән хәбәр
Таралдымы икән был яҡтан?
Әллә ниндәй йән әрнеткес бер көй
Бер ҙә китмәй тора ҡолаҡтан.
Беҙҙә лә ул йырҙы көйләнеләр
Көйләр өсөн күңел халәтен.
Ә ҡатындар нисек башҡарҙылар!
Тергеҙергә теләп йән дәртен!..
Тәрән ышаныслы илдәге йыр
Утҡа сөйөр вәхшәт төтөнөн.
Һил миҙгелгә бергә атлайыҡсы!
Сәскә булып балҡыр ул көнөм.
Боль
Верни мне безмятежность двора,
Чтоб кроме птиц там – тишина и покой.
Чтоб мне с тобой проснуться с утра, 
