Они подхвачены домброй
И в песне вновь они слились.
И с песней вновь Шопла-герой
Срывается, как сокол, ввысь.
Потомок Золотой Орды
Струной серебряных стеблей
Выходит снова из седых
Своих ногайских ковылей.
Мәк яланы
Нуғай шағирәһе Ҡәҙерйә Тимербулатованың яҡты иҫтәлегенә
Офоҡтарҙан офоҡҡаса – ялҡын!
Гүйә, бар яланға ут ҡапҡан.
Мәктәр сәскә ата икән далаларҙа —
Нәҡ Ҡәҙәрйә генә яратҡан.
Мәктәр сәскә ата сал далала,
Әйтерһең дә, нуғай ғәскәре.
«Һин халҡыңдың Ерҙә рухын һаҡла!»
– Булды микән Күктәр әмере?
Ишетелде ҡыҙҙар һыҡтауымы?
Мәк күҙенә ниңә ҡан һауған?
Илгә оран – аҡын тауыштары!
Ҡәҙерйә лә шунан яралған.
Ул яралған халҡы йырҙарынан!
Милләтенең сафтан-саф йәше.
Ҡәүем ялҡынынан яралдың да,
Ниндәй утҡа һалдың, ҡәрҙәшем?!.
Офоҡтарҙан офоҡҡаса – ялҡын!
Тотош ялан ҡойған ҡан тажын…
Мәк яланы – миңә халҡың төҫө!
Мәк яланы – миңә һинең төҫөң!
Хәтер көнө миңә һәр яҙым!..
Маковое поле
Светлой памяти ногайской поэтессы Кадрии Темирбулатовой
До горизонта по степи – огонь!
Пошла пожаром пламени струя.
Нет, это по земле весенний гон
Тех маков, что любила Кадрия.
Их лепестками снова дышит степь.
Под ними словно задышала вновь
Ногайских войск устойчивая крепь,
И слышен вздох: «Почувствуй нашу кровь!»
Девичий плач расходится зарёй
Средь этих маков, вставших на крови,
Акына зов меж небом и землёй
Родиться поэтессу вдохновил.
Ты древней песней поднялась, звеня,
Слезой народа вышла, задрожав.
Но почему, явившись из огня,
Нас, Кадрия, опять бросаешь в жар?
До горизонта степь полна огня!
Весенний ветер с кровью маки рвёт…
Ты – маковое поле для меня,
И маковое поле – твоё народ.
И каждая расцветшая весна
Тобой, твоею памятью полна…
Бер мәл
Ниңә һуң һин?
Ниңә ошо мәлдә?
Етә ине бары бер тәүлек…
Һуңғы йөҙөң миңә күрһәтмәнең,
Һинең өсөн булды ул ирлек.
Һуңғы һүҙең һинең – һөйөү хисе,
Хушлашмауың үҙе ишара.
Тик мин генә һинһеҙ тарафтарҙа
Ут йотормон инде бисара… 
