Лариса Абдуллина – Палас с узорами. Стихотворения и поэмы / Аҫалы балаҫ (страница 7)
Ҡош ҡанаты менән сәләм әйтәм,
Йөрәк хисем һине оҙатһын.
Кисәге көн мәңге йә һуҙылһын,
Йә тиҙерәк килер таң атһын!
Моңло пандур көйҙәренә һалып,
Һағыш-һыҙланыуҙы өзләрмен.
Ер ҡуйынына тәнең киткәндә лә,
Мин күктәрҙән һине эҙләрмен.
Одно мгновение
Как так? Как ты…
Мгновение – и всё?
Всего за сутки повернулся мир…
И в путь тебя опять уже несёт.
Не заглянул проститься хоть на миг.
Мужской поступок – выйти не простясь,
Оставив точкой краткое «люблю».
Мне ж вместо слов по жаркому углю
Глотать одной приходится сейчас…
Пусть ангелами птицы на крылах
Несут тебе последнее прости,
Чтоб память о вчерашнем не ушла,
Чтоб новый день скорее отпустил!
В мелодии печальной кружевной,
Обняв пандур, я выплачу тоску.
Пока лежишь ты, стиснутый землёй,
Тебя с небес я песней отвлеку.
Һандуғас булаһым килде
Илюшаға
Мне кажется порою, что солдаты,
С кровавых не пришедшие полей,
Не в землю эту полегли когда-то,
А превратились в белых журавлей.
Һандуғас булаһым килде,
Булаһым килде былбыл.
Йырлап ҡына әйтер һүҙҙең
Көйөн асылым табыр.
Күпләп ҡайтҡан сыйырсыҡтар,
Нисек һуң ҡушылайым?
Улар һымаҡ һайрап булмаҫ!
Тыңлапмы хуш булайым?..
Һандуғастар таң уята,
Мин инде күптән уяу.
Һеҙ ожмахтан ҡайттығыҙмы —
Йырығыҙ йәнгә таяу.
Танып ҡалдым моңоғоҙҙо,
Был бит һеҙ, яугир дуҫым!
Һонолоптар ҡарап торам,
Һеҙ килгәнһегеҙ осоп.
Элеп ҡуяйым оялар,
Ҡайтҡан бит һандуғасым!
Ҡайтҡан Башҡортостанына,
Танып таныш ағасын.
Сыйырсыҡтарым ҡайтҡан бит,
Көтөп торһон оялар.
Улар моңон, доға төҫлө,
Туған ерҙә тоялар.
Сыйырсыҡ булаһым килде,
Булғым килде һандуғас.
Кеше Ерҙә Кеше була,
Унан бары йыр ҡалғас.
Обратиться бы соловьём
Ильюше
Мне кажется порою, что солдаты
С кровавых не пришедшие полей,
Не в землю эту полегли когда-то, 
