Эдгар По – Маска Чырвонае Смерці (страница 93)

Яе думак суцішыўся тлум, Думак сумных суцішыўся тлум. Там, дзе сцежка да лесу збягае, Склеп стаяў, лісця чутны быў шум — Ціхі, смерцю азмрочаны шум. Запытаў я: «Сястра дарагая, Хто тут спіць пад густы гэты шум?» Быў адказ: «Улялюм! Улялюм! Тут спачыла твая Улялюм!» І тады маё сэрца змярцвела І заслала мой розум імгла, Непрагляднага болю імгла, І згадаў я кастрычнік знямелы, Ноч, якая бы сёння была, — Ноч начэй, калі любае цела Паглынула магілы імгла. Што ж за сіла мяне захацела Звабіць зноў і сюды прывяла? О, я ўспомніў, як сцежка нясмела Гэтым лесам туманным вяла, Стаў Абэр абмінула нясмела І ў пракляты лес Ўір прывяла! Мы з Псіхеяй усклікнулі: «Гэта Дух спагадны ці хітры вядзьмак, Чулы дух ці зламысны вядзьмак, Каб схаваць гэтых пустак сакрэты, Каб заблытаць дарогу ўсяляк, Пераплесці сцяжыны ўсяляк, Нам спаслаў прывід грэшнай планеты З лімбу – душаў блукаючых знак, Гэтай грэшнай зіхоткай планеты З пекла – душаў блукаючых знак!»

Званы

І

Чую бомаў чысты звон, Срэбны звон! Колькі радасці імклівай нам цяпер прарочыць ён! Як звіняць званочкі звонка, І смяюцца ў цішыні Зоры тонка, тонка, тонка, І ў нябёсах – зораў гронкі, Крышталёвыя агні! Мерных зыкаў пералівы — Сагаў даўнія матывы У іскрыстых перазвонах, што гучаць, нібыта сон, Цераз край б’е ясны звон, Наўздагон Разаб’ецца – і смяецца дзёрзкі звон!

ІІ

Чую я вясельны звон, Свята звон! Колькі светлае надзеі нам цяпер прарочыць ён! Золата яго гучання Адзначае ноч кахання! І ўрачысты хваласпеў, Шчасця поўны, Палка ў гэты час гарэў Для пяшчотнае галубкі, што сустрэў Часам поўні! Як звіняць усе званы, Пра любоў пяюць яны, І пра сны Той вясны, Што спазнаем мы адны, Пра запал, што абудзіў Найдзівоснае між дзіў,