Стаў Абэр абмінала нясмела,
Ўірам, лесам фантомаў, вяла.
Кіпарысы ў прысадах Тытанаў
Мы міналі, з рукою рука, —
Я й Псіхея, з рукою рука,
І бурліла ўнутры несціхана
Маё сэрца, як лавы рака,
Як нястрымнае лавы рака,
Як паток, што па схілах вулкана,
Вывяргаючы стогны, сцякаў,
Што з Яанэка – злога вулкана —
Ў каралеўстве палярным сцякаў.
Нашы словы гучалі змярцвела,
Нашы думкі заслала імгла,
Згадкі ўсе ахінула імгла.
Што кастрычнік стаіць анямелы,
Мы не ведалі: ўсё адняла
Ноч начэй – успамін адняла.
Мы забылі, што сцежка нясмела
Нас калісьці да Ўіру вяла,
Стаў Абэр абмінала нясмела,
Ўірам, лесам фантомаў, вяла.
Нам гадзіннік паведаміў зорны:
Ранак цемру бяздонную змог,
Ранак ноч састарэлую змог…
Бляск няясны, амаль ілюзорны,
Нарадзіўся на нашых вачох,
І, хрыбет асвятляючы горны,
Выплыў месяца здвоены рог —
Рог Астарты схіл высвеціў горны,
Дыямантавы здвоены рог.
Я сказаў: «Не зраўнацца Дыяне
З той, што ў небе саткала гало,
Што з уздыхаў саткала гало;
З той, хто ведае, што не завяне
Хараство, не загіне цяпло,
І якая з-за Льва ўстала ўранні,
Каб забылі мы ўсё, што было,
Ў Лету кінулі ўсё, што было.
Льва мінуўшы, у ранішнім ззянні
Ўстала зорка, каб гора і зло
Мы забылі ў вачэй яе ззянні,
Каб адрынулі гора і зло».
Адказала Псіхея са страхам:
«Зорцы той я не веру зусім,
Бледнай зорцы не веру зусім.
Не марудзь жа, бо скончацца крахам
Спадзяванні твае… Паляцім!»
Яе крылы пакрыліся прахам,
Патанулі у пыле сухім,
Апусціліся крылы, і прахам
Агарнулася пер’е сухім,
Стала шэрым у пыле сухім.
Я ўсміхнуўся: «Падманвае сненне,
Лепш амыемся ў гэтым святле,
Крышталёвым нябесным святле.
Хай заззяе ў прарочым трымценні
Зорка нам і Надзею спашле,
Хай Краса нам Надзею спашле!
Паглядзі, як празрыста мігценне
Асвятляе нам шлях у імгле.
Павядзе за сабою мігценне,
Асвятляючы шлях у імгле,
На нябёсы надзею спашле».
Супакойваў яе не дарма я —
