Эдгар По – Маска Чырвонае Смерці (страница 86)

Усмешлівую Юлалі сваёй я не назваў. Блішчэць ярчэй Сярод начэй Яе вачам, чым зорцы ў цішы стылай. І месяца ззянне, Туманнае ўбранне — Пурпура, пярліны, бялілы — Не ззяюць так ярка, як кудзеркі Юлалі мілай, Зблякаюць ад золата локанаў Юлалі мілай. Няма больш болю, Тугі, нядолі: Пад сілу ўсё вачам яе іскрыстым. І дзень пры дні Нібы ў агні Астарта ў небе чыстым, Бо Юлалі ў яго глядзіць паглядам прамяністым, Бо Юлалі яго асвеціць позіркам празрыстым.

Лiнор

О смерці сон! Спрадвечны кон б’е чашу залатую! Хай звоніць звон! Да Стыкса ён вядзе душу святую! О, Гай дэ Вэр, у смерць павер! Быць гору з гэтых пор! Тужы цяпер, о кавалер: сышла твая Лінор! Мы заспяваем за спачын, абрад мы справім свой — Сышла найлепшая з жанчын, памерла маладой. Быў двойчы жорсткі смерці чын – спачыла маладой. «Няшчасныя! не дух жывы – багацце вабіць вас! На смерць багаславілі вы яе ў журботны час! Як рэквіем цяпер спяваць, абрад як справіць свой Вам, хто спаганіў сэрцы злом, а языкі – маной, Вам, хто наблізіў смерць яе, нявіннай, маладой?» Peccavimus,[123] ды плач суціш, хай нашыя псальмы Да Госпада імкнуць – яе не патрывожым мы. Пайшла ад нас яна ў свой час, ды шчасця ёй стае, А ты – яе жаніх – як мніх, маліся за яе. Яна ўжо прах, і ў сэрцы жах і горыч ты адчуў: Жыццё не згасла ў валасах, ды згасла ўжо ўваччу, Жыццё шчэ ззяе ў валасах, ды смерць жыве ўваччу. «О, прэч! Святло ў душы, і тло – гук вашых галасоў! Пяю з анёлам вам на злосць пэан былых часоў! Хай сціхне звон! Бо наўздагон яе святой душы Імчыць напеў – і ён заспеў каханую ў цішы. Туды, найдалей ад бяды, ад д’яблавых пагроз Ляці – і ўвойдзеш у палац Уладара нябёс, Адрынь адчай – бо прыме ў рай цябе Ўладар нябес!»

Крумкач

Неяк змрочным часам ночы, калі я заплюшчыў вочы, Разбіраючы прарочы сэнс старых пажоўклых кніг, Раптам стук пачуў праз стому, ціхі стук у дзверы дому, Быццам нехта невядомы прыпыніўся каля іх. «Гэта нейкі госць, – я мовіў, – прыпыніўся каля іх, Там, каля дзвярэй маіх». Быў, я помню, снежань слотны, у каміне неахвотна Гаснуў жар, і цень дрымотны варушыўся ў зборках штор. І чакаў я час світання, як збавення, бо чытанне Не прынесла мне адхлання ў смутку вечным па Лінор, Па святой, якой анёлы кажуць там цяпер «Лінор», – < Безыменнай тут з тых пор. Неакрэслены, трывожны шолах штор, іх зморшчкі кожнай, Нейкім жахам прыварожным да сябе прыкуў мой слых, І стаяў я, спалатнелы, паўтараючы нясмела: «Гэта нейкі госць спазнелы там, каля дзвярэй маіх, Гэта нейкі госць спазнелы прыпыніўся каля іх, Там, каля дзвярэй маіх». І сябе пераканаўшы, што там госць, і страх суняўшы, «Сэр, – я мовіў, – або лэдзі, выбачайце, што на міг