Эдгар По – Маска Чырвонае Смерці (страница 85)

Пачвараў плынь жывая. Там можна рогат чуць пякельны, А ўсмешак – не бывае.

Цішыня

Бываюць рэчы без увасаблення З жыццём падвойным сутнасцяў двайных. Святло і гліна, рэчыва і цені Даюць пачатак існаванню іх. Дзве Цішыні ёсць – берага і мора, Душы і цела – першая жыве У землях суму, у густой траве, У краі згадак пра былое гора; Яе не бойся. Ёй імя – «Учора». Такая Ціша ўвасабленне мае, І сілам зла не авалодаць ёй. Калі ж аднойчы лёс жыццё зламае, І стрэнеш эльфа на мяжы пустой (Цень Цішы, што выходзіць у дарогу, Дзе не было людзей), даверся Богу!

Чарвяк-пераможца

Глядзі! Растала ўшчэнт нуда Пасля гадоў панылых, Сядзіць анёлаў грамада Прыўкрасных і двухкрылых, Бо ставяць сённяшняй парой Спектакль мрой, хімераў — Вось залунаў над залай рой Мелодый вышніх сфераў. Акторы церпяць ад навал, Хоць маюць вобраз Божы, — Марыянетак карнавал — Ды хто ім дапаможа, Калі ў руках таемных сіл Масткі, кулісы, хоры? З іх чорных кондаравых крыл Злятае гора. О, варта драму нам пачаць, Вам не сысці нікуды! Усе за прывідам імчаць, А ён – падман, аблуда. Імчыш, самлелы і глухі, А вынік – той жа самы, Вар’яцтва, вусціш і грахі — Сюжэт спрадвечнай драмы. Але зірні! Вось з-за куліс Паўзе пачварны вораг! Яго бясформенны абрыс Палохае бадзёрых. І не спыніць яго нічым — Глытае ўсіх без меры, І плача кожны серафім, І румзае ў партэры. Святло знікае і масткі, Акторы, маскі, сцены. Завесу – саван свой цяжкі — Здымай хутчэй са сцэны! Анёльскі голас, быццам здзек, Абвесціць п’есу тую: На сцэне – драма «Чалавек», Чарвяк там трыюмфуе.

Юлалі

Жыў доўгім часам — З бядой сам-насам — І ў сэрцы боль нясцерпны панаваў Пакуль красуню Юлалі нявестай не назваў,