Эдгар По – Маска Чырвонае Смерці (страница 84)

Будзь тою, кім была заўжды, Кім не была – не будзь. Нястач не будзе ў пахвальбе: Твае краса і годнасць — Нагода праслаўляць цябе, Любоў жа – неабходнасць.

Да Зантэ

Прыўкрасны востраў, падарыла кветка Табе імя дзівоснае красы. Як шмат абудзіш ты, былога сведка, Ўспамінаў пра шчаслівыя часы! Як шмат разваг пра сонечныя мары! Як шмат надзей, якія сёння – прах. Ды прыгажуні больш не цешаць чары: Яе няма на гэтых берагах! Яе няма! – гучыць журботна й востра І ўсё змяняе! Больш няма яе І памяці няма! Кляну, о востраў, Расквечаныя берагі твае! О гіяцынтава-пурпурны Зантэ! «Isola d’oro! Fior di Levante![122] »

Закляты замак

У даліне, дзе ўрачысты Хваласпеў-харал гучаў, Маляўнічы й прамяністы Замак велічна паўстаў. Розуму была там воля Над усім, І не асланяў ніколі Лепшых земляў серафім. Гордых вымпелаў палотны Замкавы вянчалі дах (Дзень згубіўся той зіхотны У вяках). Там ветрык лёгкі над мурамі Шукаў забаў — Сабе, гуляючы сцягамі, Няўлоўны водар забіраў. Хто ішоў праз дол спагадны, Бачыў – там агонь не цьмеў — Духаў танец пад суладны, Меладычны лютняў спеў. Там, у велічнай паставе, Сын каралёў, На троне ў асляпляльнай славе Сядзеў уладца тых краёў. Рубіны й перлы сноп праменняў Слалі з замкавых дзвярэй, З іх струменіў і струменіў, І іскрыўся ўсё мацней Хор галасоў; дзівоснай сілы Яны былі, Іх песня караля хваліла — Не будзе лепшай на зямлі. Ды змрочны дэман, скруха злая Яго пазбавіла стальца. О, плачце, бо яго адчаю Ужо не прычакаць канца, І слава болей не паўстане — Бліскучы шчыт; Яна – няяснае паданне, Што адышло ў нябыт. І хто пабачыць у трымценні Чырвонае святло ў акне, Дзе так бязладна скачуць цені, — Той спешна замак абміне. Імкнецца вонкі жах суцэльны —