Эдгар По – Маска Чырвонае Смерці (страница 81)

Агонь, што ў іх здабыў, Для сэрца, што спазнала боль, Святлом адзіным быў. Хай хутка зблякне чырвань шчок І зменіцца твой твар, Яны раздзьмулі вугалёк Маёй душы ў пажар, Маёй! – бо чырвань шчок тваіх Падгледзеў я ў вясельны дзень. Да шчасця вёў цябе жаніх, Кахання ззяў прамень.

Да***

Не страшна, што зямны мой шлях Няшмат зямнога меў. Гады кахання на вачах Хвілінны знішчыў гнеў. Ды не магу стрымаць я слёз, Няшчасны, як жабрак, Бо ты аплакваеш мой лёс, Хаця я ў ім – мінак.

Самотны

Я быў з дзіцячае пары Інакшым, чым мае сябры, Бо не любіў я іх забаў, Іх простых радасцяў не знаў, Мой смутак іншы меў выток, І шчасця светлага глыток Спазнаў адзін, любіў адзін Тады – бег ранішніх гадзін Жыцця загадкаю адной Акрэслены быў незямной, Што з глыбіні дабра і зла Мяне ў жыцці маім вяла — З рэк, што рвуцца на прастор, З бурых стромаў, дзікіх гор, Сонца ў строях залатых На шляхах адных і тых, З бліскавіц, што між нябёс Стрэлы шлюць сваіх пагроз — Навальнічныя агні, З воблака, што ў вышыні На нябесным чыстым дне Дэманам здаецца мне.

Раманс

Раманс, спявак лясоў панылы, Драмаць аматар, склаўшы крылы Ў лістоты дрогкасці зялёнай Ля прахалоды прыазёрнай, Мне чыюком быў каляровым — Птушкай, знаёмаю з дзяцінства, З ягоных спеваў навучыўся Я абяцадлу й першым словам, Калі ляжаў падоўгу ў пушчы, У неба ўпяўшы зрок відушчы. Хістае столь нябесных сфер Сучаснасць крыламі нястрымна, З-за ейных грыфаў угары мне Няма калі блукаць цяпер — Адно сачу, калі дзе грымне. Калі ж нядоўгі супакой Зляціць на дух турботны мой, Каб з лірай, рыфмаю застацца Я мог сам-насам, як ізгой, Душа лічыла б святатацтвам Не затрымцець сваёй струной.