Эдгар По – Маска Чырвонае Смерці (страница 80)
І дух вядзеш самотны.
Трымціць святло ў імгле начэй,
Далёкае бясконца, —
Што ў свеце можа быць ярчэй,
Чым Праўды сонца?
Шчаслівы дзень
Шчаслівы дзень! Адрынуў звады
Мой дух, загнаны, быццам звер,
І пыха, і спадзеў на ўладу
Сышлі цяпер.
Улада? Так, яе я прагнуў,
Але даўно мінуў той час,
Не цягнуць мары больш у багну,
Парыў мой згас.
А пыха – чыстая пакута!
Хай іншы паспытае зух
Струмень той зманлівай атруты.
Маўчы, мой дух!
Шчаслівы дзень! Адрынуў звады
Наступных дзён і дзён былых,
Пыхлівасць і спадзеў на ўладу —
Пазбыўся іх!
Калі і пыху мне, і ўладу
Вярнулі б зноў – маю віну, —
Я не прыняў бы іх прынаду,
Бо час мінуў.
Бо я, падпалы іх пагрозам,
Ва ўладзе сілаў дзвюх,
Адчуў: яны руйнуюць розум
І нішчаць дух!
Духі мёртвых
Самотна духі бачаць сны
У змроку вусцішнай труны,
І таямніцу скону іх
Ніхто дагэтуль не спасціг.
Маўчы – у цішыні магіл
Твая самота ёсць падманам:
Без цел лунаюць і без крыл
Усе, хто быў калісь жаданым,
Яны вяртаюцца ўначы
І шэпчуць мёртваму: маўчы!
У небе змрочны цень павіс,
І зоры не глядзяць уніз
Са ззяючых высокіх тронаў
Надзеі, не відаць каронаў
Сузор’яў светлых – толькі след
Крывавых і сляпых камет,
Жахлівай немачы навала
Навечна дух жывы скавала.
Толькі думкі – ланцугамі,
Бачанні – цяжкімі снамі,
Быццам росы на лугах,
Будуць твой трывожыць прах.
І вецер – Божы ўздых – сцішэў,
Туман сярод замшэлых дрэў
Плыве, плыве, жахлівы, вадкі,
Ён – сімвал, ён – твае здагадкі
(Ім тут, у цішыні, клубіцца)
Пра таямніцу таямніцаў.
Песня
Я бачыў чырвань шчок тваіх
У твой вясельны дзень.
Да шчасця вёў цябе жаніх,
Кахання ззяў прамень.
Глядзець у вочы мне дазволь: 
