Вятроў прарокаваў мне бітвы,
Вяшчаў імперый заняпад.
І – пад нявольнікаў малітвы —
Гурма лісліўцаў на паклон
Ішла ды абступала трон.
І поцяг мой, каб быць тыранам,
Быў наймацнейшы з той пары —
І не здаваўся ён падманам
Для іншых; хай сабе і так!
Але ўва мне жыла, стары,
Адна: з дзяцінства раздзьмувала
Ўва мне агонь яна няўзнак
(Век юнай жарсці – нетрывалы),
А й ведала, што слабасць ёсць
І ў сэрцы з каменю – мілосць.
А я – на жаль! – не маю слоў
Сказаць любоўна пра любоў!
Дае мажлівасць мовы дар
Адно апісваць пекны твар…
Ды не пра тое я: штодзень
Вятрыскі зменлівага цень
Я ўзгадваю, бо гэта ён
Павольным зрокам прагарнуў
Старонкі, каб я сэнс пісьмён
Спасціг, які ўжо не відзён,
І ў мрою выліўся ў адну.
О, вартая Любові ўсёй
Была яна – што змалку я
Адчуў: маглі анёлы ёй
Зайздросціць толькі, і мая
Надзея ў сэрца да яе
Тым’янам, нібы на алтар,
Цякла, у цноце й чысціні…
Ах, шчырасці няма тае
Даўно ўва мне, дзіцячых мар!
Бо я шукаў святла ў агні…
Раслі мы разам: закахана
Блукалі між хмызоў і траў;
Грудзьмі ад сцюжаў я аддана
Яе затульваў і чакаў
Усмешак сонца.
І працяг Нябёс быў у яе вачах.
Урок душы дае Мілосць,
Пад тым бо сонцам, між уцех
Мы забывалі ўсе, што ёсць,
Турботы… Быў дзявочы смех
Гарэзлівы; я да грудзей
Яе ў раскошы прыпадаў,
Душу ў слязах усё часцей
Без лішніх словаў выліваў.
Яна ж і не пытала шмат:
Спакойны быў яе пагляд.
Ды большага мой дух хацеў:
Ён ад амбіцый вар’яцеў,
Калі я на гары крутой
Стаяў – ён біўся сам з сабой.
А ты была маім жыццём:
І ўсё, што запаўняла свет —
Зямля, паветра, – пачуццём
Уцехаў, прадчуваннем бед
Было – і новым захапленнем,
І мрояй прывіднай начы,
Што (цьмяным і нікчэмным сненням
Кшталт больш рэальны даючы)
Плыла на крылах туманоў…
