Ах, як вясёла
Свецяць яны —
Яркаю злівай!
Ёй жа, трымтлівай,
Падаць імкліва
Ў морак начны.
Шалеюць вятры…
Яна маладая,
Чаму да пары
Памерці жадае?
Бедамі змушана,
Смерцю спакушана,
Плача наўзрыд —
Толькі б сысці адсюль,
Хай і ў нябыт!
Браце мой грэшны,
Сэрца няўцешна
Мусіць балець!
Як ты на скрушную
Плынь непарушную,
Зважыўшы ледзь,
З пыхай бяздушнаю
Можаш глядзець?
Думкі варожыя
Кіньце свае;
Тонкія й гожыя
Рысы яе.
Будзьце лагодныя —
Рукі халодныя
Лёгка краніце,
Ад неспагаднасці,
Чэрствай злараднасці
Абараніце.
Мёртвыя вочы
Праз хуткацечныя
Беды й сірочы
Лёс там, у ночы,
Сны бачаць вечныя.
Вось апантаная,
Ганьбаю гнаная
Ад бессардэчнасці,
Бесчалавечнасці
Ў холад і ў прах.
Вы не глядзіце —
Рукі складзіце
Ёй на грудзях.
Яна пасля скону
З пакорай схіляцца
Хай прыйдзе да трону
Спрадвечнага Ўладцы.[134]
Сіла гэтага верша не менш значная, чым яго пафас. Версіфікацыйная тэхніка хаця і даходзіць да самае мяжы фантастычнага, тым не менш цудоўна адпавядае бязмежнай звар’яцеласці, якая ляжыць у аснове верша.
Сярод дробных вершаў лорда Байрана* ёсць адзін, які ніколі не атрымліваў ад крытыкі той пахвалы, якой ён напраўду варты:
Не прашу я збавення ў долі,
Хай ламае, і крышыць, і гне,
Тваё добрае сэрца ніколі
Не судзіла сурова мяне.
І той боль, што мяне агартае,
Ты гатова дзяліць папалам.
За спагаду тваю, дарагая,
Я табе сваю вернасць аддам.
Калі часам усмешка прыроды
Праганяла з душы маёй змрок,
Гэта, мабыць, таму, што заўсёды
Ты мне зоркай свяціла здалёк.
І калі акіянскія хвалі 
