Бывай, бывай, Інэса!
Закончаны наш баль,
Узыдзеш ты на карабель —
Цябе чакае даль:
На гора ўсёй зямлі сплывеш,
На радасць сотням хваль.
Ты дорыш шчасце аднаму,
Астатнім – вечны жаль.
«Дом з прывідамі» таго ж аўтара – адзін з самых праўдзівых вершаў, што былі калісьці напісаныя, самых праўдзівых, самых дасканалых, самых па-мастацку завершаных як у плане тэмы, так і ў плане выканання. Апроч гэтага, ён сведчыць пра магутную і амаль узорную сілу ўяўлення. На жаль, яго памер не дазваляе працытаваць яго тут. Замест гэтага дазвольце прапанаваць вам верш, які любяць усе, – «Мост слёз».
О нешчаслівая!
Змерыла ты
Крокі жахлівыя
Да пустаты.
Думкі варожыя
Кіньце свае;
Тонкія й гожыя
Рысы яе.
Саванам стане
Змоклае ўбранне
І пахавальнаю
чыстай абновай.
Вы спачувальнае
Вымаўце слова.
Думкаю светлаю,
Сумнай і ветлаю,
Стрэньце няшчасную,
Не, не заганную,
Не апантаную —
Толькі прыўкрасную.
Погляды злосныя
Ёй невыносныя.
Ціхай паўстанніцы
Неацалелае
Сэрца збалелае
Больш не параніцца.
Цела гаротнае
Евы наступнае
Стыне, вільготнае, —
Смерць неадступная.
Пасмы сплятайце
Моцным вузлом,
Косы сплятайце,
Ды не пытайце,
Дзе яе дом.
Дзе яны, родныя,
Дзе яны, згодныя,
Блізкія душы?
Ці звар’яцела
Да найкаханага,
Сэрцам жаданага,
Ў думках ляцела?
Жорсткасць паганская
Між хрысціянскае
Ўсёй грамады:
Сэрцы – далёкія,
Сцены – высокія,
Шлях – да вады.
Ёй, што адчужана,
Лёсам асуджана,
Мала цяпла.
Ўсім яна лішняя,
Скруха няўцішная —
Нават найвышняя
Літасць сышла.
Вокны наўкола… 
