Джафар Джаббарлы – Mən bir susmaz duyğuyam ki… (страница 11)

Şad ol könül ki, fəsl yenə novbahardır. Millət itirdi şövkətü şanın, cəhənnəmə! Zillət kəsib cahanda təvanın, cəhənnəmə! Aclıqdan az qalıb verə canın, cəhənnəmə! Fikrin nədir, verəm hələ nanın? Cəhənnəmə! Millət evi cəhənnəmə ki, tar-mardır; Şad ol könül ki, fəsl yenə novbahardır. Yığ şəlpə-şülpəni, bulvara qıl səfər; Ol cənnəti-cahanı gəziş bir, a bəxtəvər! Huri deyilmi? Seyr eləyir, yaxşı et nəzər, Aldanmaram qəztəçiyə, dad eyləmə hədər. Millət qəmindən itilgetlər kənardır; Şad ol könül ki, fəsl yenə novbahardır. Ruhun var isə millət işin qoy kənarda, Millət qəmini kim çəkəcək novbaharda? Çıxsın canı, nə borcuna, yatsın məzarda. Get işrət eylə, məqsədi-insan nigardır; Fikr etmə ki, bu cür hərəkət nagüvardır. Hər kəs dedi ki, millət işi ahü zardır, Söylə ki, vaxt yoxdur hələ, novbahardır.

HALIN NECƏDİR?

Ay Baba, söylə görüm, indiki halın necədir? Millətin halı üçün fikrü xəyalın necədir? Söyləyirdin bizə daim niyə bu qədr yalan Ki, uzun oynanacaq səhnədə “Arşın mal alan?” Öləcək səhnə, drama, nə ki var yerdə qalan. Təzə cəmiyyət açıblar, nə yatıbsan, bir oyan. Di bu cəmiyyətə məqsudi-məalın necədir? Millətin halı üçün fikrü xəyalın necədir? Səhnəyə çəkdi “Səfa” ildə on üç gün zəhmət, Hasili getdi drama baş-ayaq, bir rəhmət; Aktyorlar yığışıb axırı etdi hümmət, Təzə cəmiyyət açıb, ta ki, dirilsin millət. Di bu cəmiyyətə sorğu-sualın necədir? Millətin halı üçün fikrü xəyalın necədir? Dirilib indi drama, kefim olmuşdur çaq, Bu işi əmri-mahal ədd eləyirdin, a qoçaq! Aşna, gördüm şaşıb hərdəm danışırsan beş-ayaq, Yaşasın bu sayaq artist, sağ olsun, yenə sağ! Başa gəldi, o sənin əmri-mahalın, necədir? Millətin halı üçün fikrü xəyalın necədir? Daha hər lobyasatan, çəkməçilərlə həmrah Oluban, küçədə verməkçin oyun, tapmaz rah; Dirilib gəldi drama, azacıq söz kütah, Ömür lütf et belə artistlərə sən, ey Allah! Söz ki bitdi, daha sındı pərü balın, necədir? Gələcək səhnə üçün fikrü xəyalın necədir?

OYANIB

Yaşasın doğrusu, gör cümlə müsəlman oyanıb, Varlı, yoxsul, ürəfa, canlı və bican oyanıb. Hamısı hümmət edir, qeyrət edir, ibrət edir, Eləyir cümlə nəzər işləri sahman, oyanıb. Oyanıb millət əcəb, tapdı nicatın yolunu, Oxuyub elm, kəlam etməyə insan oyanıb. Sübh açıldıqda böyüklər yüyürürlər qabağa, Dalca gəlməkliyə də millət obaşdan oyanıb. Çıxıb hər gündə qəzet, həftədə məcmuə, kitab, Çox mübarək, bu “Babayi-Əmir” əlan oyanıb.

BİLİRƏM

Yazdığım zəhləni tökməkdədi çoxdan, bilirəm, Məni əfv et, yazıram hərzəvü-hədyan, bilirəm! Nə ədibəm, nə mühərrir, kişi, şair deyiləm, Şüəra və üdəbalar kimi mahir deyiləm. Ciddi yazmaqla Hadi, gülgüdə Sabir deyiləm, Xamədən dürrü-gövhər tökməyə qadir deyiləm.