Андрей Кудан – ПОЛЕСЬЕ (страница 1)

Андрей Кудан

ПОЛЕСЬЕ

ПРАЛОГ

Полесье, 1939 год

Кастрычнік

Зямля памятае ўсё. Нават тое, што людзі хочуць забыць.

Яна бегла па мокрай траве, разрываючы спадніцай павуцінне, якое ліпнула да твару, да валасоў, да здранцвелых ад страху рук. Ногі правальваліся ў багністую глебу, з кожным крокам усё глыбей, быццам зямля не хацела адпускаць.

– Казіміра! – крыкнуў голас ззаду. Чужы, хрыплы, не той, які яна любіла.

Яна не азірнулася. Не магла. Ведала, што калі азірнецца – спыніцца, а калі спыніцца – усё.

Спераду было возера. Чорнае ў гэтым неверагодным святле – месяц хаваўся за хмарамі, і толькі рэдкія прамені вырывалі з цемры то ваду, то чарот, то адзінокую хвою на беразе.

Яна ведала гэта возера з дзяцінства. Ведала кожны куст, кожны паварот. Яна купалася тут з сёстрамі, лавіла рыбу з бацькам, цалавалася з Янам пад старым дубам на тым беразе.

Цяпер возера стала яе адзіным шанцам.

Яна ўвайшла ў ваду, не збаўляючы тэмпу. Холад перахапіў дыханне, сціснуў грудзі ледзянымі абцугамі. Але яна ішла далей. Вада даходзіла ўжо да каленаў, да пояса, да грудзей.

– Казіміра! – голас стаў бліжэй.

Яна азірнулася. На беразе стаялі тры постаці. У святле месяца яна ўбачыла іх твары – чужыя, але чамусьці страшна знаёмыя. Суседзі. Людзі, з якімі яна гадамі здароўкалася, з якімі дзяліла хлеб і соль.

І сярод іх – Ян.

Яе Ян. Яе каханы. Той, каму яна даверыла ўсё.

Ён стаяў і глядзеў на яе. І ў вачах яго не было нічога.

– Вярніся! – крыкнуў ён. – Абяцаю, табе нічога не будзе!

Яна не паверыла. Не магла паверыць. Занадта добра яна ведала, што робяць з такімі, як яна.

Яна зрабіла апошні крок наперад – і вада схавала яе з галавой.

Холад быў такім моцным, што, здавалася, сэрца вось-вось спыніцца. Яна адкрыла вочы і ўбачыла ў тоўшчы вады цені. Яны плылі побач, акружалі яе, і ў іх не было твараў, але яна чамусьці не баялася.

Яны чакалі.

Лёгкія пачалі паліць. Яна зразумела, што не выплыве. І раптам гэта перастала быць страшным.

Апошняя думка, якая мільганула перад тым, як свет пагас: «Дзяўчынка. У мяне ж дзяўчынка. Маленькая. Хто яе выратуе?»

Вада збыткавалася над ёй, прыняла яе, укалыхала. І цені вакол сталі цішэйшыя, спакайнейшыя. Яны ведалі: яна вярнулася дадому.

Назаўжды.

Цяперашні час

Мінск, кватэра Лісы

Дзяўчына рэзка расплюшчыла вочы.

Сэрца калацілася так, што, здавалася, вось-вось разарве грудную клетку. Цела было мокрае ад поту, хоць у пакоі было халаднавата.

Яна села на ложку, абхапіла калені рукамі і паспрабавала аддыхацца.

Гэта быў проста сон. Усяго толькі сон.

Але ў вушах усё яшчэ гучаў шум вады. І гэтыя вочы. Вочы Яна, у якіх не было нічога.

Ліса паглядзела на гадзіннік – трэцяя ночы. За акном спаў Мінск, спакойны, абыякавы, чужы.

Яна ўстала, падышла да акна, адсунула фіранку. На шкле блішчэлі кроплі дажджу. Па іх сцякалі агні горада, змешваючыся ў дзіўныя малюнкі.

Яна часта бачыла гэты сон. Не кожную ноч, але рэгулярна. Ён прыходзіў і сыходзіў, як прыліў, пакідаючы пасля сябе толькі стомленасць і пачуццё, што нешта важнае засталося недаказаным.

Маці казала: "Проста дрэнны сон, бывае. Забывай".

Але Ліса не магла забыць. Не магла забыць твар той жанчыны, якая танула ў чорнай вадзе. Не магла забыць дзяўчынку, пра якую яна думала ў апошні момант.

Дзяўчынку, якая была падобная на яе саму.

Яна павярнулася і паглядзела на стол, дзе ляжаў канверт, які прыйшоў учора. Паштовая папера, казённы штампаваны адрас натарыяльнай канторы.

"Спадчынная справа. Вам належыць маёнтак у Полесьі, пасля смерці вашай стрыечнай бабулі Ядвігі Казіміраўны…"

Яна не ведала ніякай Ядвігі. Маці ніколі не расказвала пра сваякоў у Полесьі. Наогул ніколі не расказвала пра мінулае.

– Там нічога добрага няма, – казала яна. – Забудзь.

Ліса ўзяла канверт, паглядзела на пячатку. Потым перавяла позірк на акно, на дождж, на горад.

– Можа, пара даведацца, – шапнула яна ў пустэчу.

Дождж за акном, здалося ёй, стукнуў мацней. Быццам згодна.

Быццам нехта там, далёка, у Полесьі, нарэшце пачуў яе.

Глава 1

Ліст

Часам адно паведамленне можа змяніць усё. Нават калі ты не чакаў нічога мяняць.

Раніца пачалася як заўсёды.

Будзільнік зазвінеў а сёмай, Ліса працягнула руку, намацала тэлефон, адключыла. Полежала яшчэ пяць хвілін, лічачы да ста, як вучыла сябе гады таму, каб нарэшце ўстаць.

За акном ішоў дождж. У Мінску ён ішоў ужо трэці дзень – шэры, нудны, восеньскі. Ліса адсунула фіранку, паглядзела на вуліцу. Людзі спяшаліся на працу, хаваючыся пад парасонамі, машыны стаялі ў пробках, жыццё ішло сваім парадкам.

Яна зварыла каву, села за кампутар праверыць пошту. Тры спам-рассылки, ліст ад начальніцы з новай задачай і… яшчэ адзін. Ад натарыуса.

"Паважаная Лізавета Мікалаеўна, нагадваем вам, што для афармлення спадчыны вам неабходна з'явіцца ў натарыяльную кантору асабіста…"

Яна адпіла кавы і зноў паглядзела на канверт, які ўсё яшчэ ляжаў на стале. Трэці дзень яна адкладала гэты візіт. Не таму, што не хацела – проста не ведала, як сябе паводзіць. Спадчына ад незнаёмай стрыечнай бабулі. Маёнтак у Полесьі, пра які яна нічога не ведае. Гэта гучала як пачатак дрэннага фільма.

Але адкладваць больш не было куды.

Натарыяльная кантора знаходзілася ў цэнтры, у старым доміку на вуліцы Карла Маркса. Ліса ўвайшла, абтросла парасон і азірнулася. Пахла старой паперай і чаем. За стойкай сядзела жанчына гадоў пяцідзесяці з вечна стомленым тварам.

– Вы да каго?

– Я па справе спадчыны. Лізавета Кароль.

Жанчына паглядзела ў кампутар, кіўнула.

– Праходзьце, вас чакаюць.

Кабінет натарыуса быў маленькім, заваленым папкамі. За сталом сядзеў лысаваты мужчына ў акулярах, які падняўся, калі Ліса ўвайшла.

– Лізавета Мікалаеўна? Вітаю. Я Міхаіл Пятровіч. Прабачце, што выклікалі – такія справы лепш вырашаць асабіста.

Ён паказаў на крэсла, Ліса села.