Али Керим – Seçme Şiirler (страница 29)

Selim, Işık, Deniz, Rüzgâr… Selim der ki varsam gerek, Parçalanmış telleri Bağlasam gerek. Kalkıyor Selim, Gücünü kaybediyor, Kâh duruyor Kâh kayıyor. Kalkıyor Selim… Dişleriyle dostlarının Sözlerine tutuna tutuna. Sözler kayboluyor dalgalarda. Direk titrek bir dor ağacı44, Şehir- gemi Kalkıyor Selim. Gücünü kaybederek sarararak Elindeki fener ölüyor, Onu fırlatıyor Selim. Karanlığın boşluğuna Dalıyor Selim. Telleri Ara… Ara… Ara… Ar… Arayıp buluyor Selim. Islak teli yakalıyor Selim. Her elinde bir tel var İç çekiyor, Kalbi çarpıyor… Çarpıyor… Çarpıyor… Bir avucunda aileler, Bir avucunda ada-şehir… Avuçları insan dolu, Okul dolu, Yollar dolu, Bahar dolu. Bağlıyor paslı Kaba bir telle Tebessümü tebessüme Aileyi aileye. Üst de deniz Alt da deniz. Yanıyor ışıklar… Altın deniz. Bölüyor karanlığı Dalgaların başı üzerinden Fırlıyor uzaklara. Çarpıyor suyun üzerine Diyor ki, al doldur gözlerine… Serpiliyor karanlığın Parçaları Sağa sola. Uyanıyor şehir Yeniliyor rüzgar. Korku Ölüm Hazar. Sabah sabah Herkes koşuyor kulübe Kahramanı görelim diye.