Али Керим – Seçme Şiirler (страница 28)

Yüz at gibi… Kırat41 gibi, Dorat42 gibi. Keleşlerin atı gibi, Bozat43 gibi. Birdenbire çizgi koptu Işık söndü. Tatlı ne var hayat gibi? Artık gözlere gerek yok… Deniz ‘ölüm’ Rüzgâr ‘ölüm’ İnsan ise ‘ışık’ diyor. Bir yiğit gerek Ölümün gür dalgaları Parçalanan sert dalgaları, Islıkları Gürültüsü arasında Arasın da Sorsun da Gidip varsın Parçalanmış Bir sinire. Gerektir ki nice ölüm yutsun… Ve sindirsin. Ada-şehir kenarında Dört ayaklı küçük bir oda Titriyor üşütmüş Zürafa gibi. Midesinde altı genç. Birisi ayağa kalktı: “Gitmem gerek, Buna bir çare etmem gerek.” Ötekisi: “Gitme, gerek yok, Mahvolursun.” “Gideceğim” diyor kalbi. Yanıyor fener, Işık huzmesi Bölüyor karanlığı. Kalın, kaba sert geceye Saplanmış hançer gibi Işık saçıyor. Erimiş incecik bir şerit gibi kaldı gece. Beş gencin beşi de Kalkıp gitti Arkadaşlarının peşinden Koşarak… Dalgayla beraber Rüzgarla beraber Soğukla beraber Ölümleri kucaklayarak. Öndeydi ışık, Selim. Fenerinin ışık huzmesi Çalışıyordu kürek gibi, Yerle Göğü birleştiren Karanlık denizinde, Kâh derinde, kâh yüzeyde. Işık huzmesi Bir direğe Tutundu sıkıca. Bu imiş demek. Tırmandı Selim, Tırmandı Selim, Tırmandı Selim, Tırmandı deniz, Tırmandı rüzgar… Bir direkte