Али Керим – Seçme Şiirler (страница 22)

Nasıl sayayım hepsini birer birer. Şair var ömrünü Başlamadan bitirir. Cansız eseriyle bir arada Ömrünü de yitirir. Şair var medet umar Kafiyeden vezinden. Şair vardır kendini Başkasına benzeten. Ama şair de var ki, Zamanenin öz oğlu… İdrakin zirvesinden Hissin yangınlarından Geçiyor şiirinin yolu. Yüzyılın ahengi- vezni, Mukayyet kafiyesi. Kâh kavuşan çifte yürek, Kâh da orkestranın Çarpışıp gürleyen Vurmalı aleti tek. Mısraları Ay’ın Denize saldığı Nur şeridi gibi oynak. Kâh da ağır vagonlu Çifte raylar gibi Dümdüz, Kudretli, güçlü, parlak. Kâh kısa yol… Menzile çabuk ulaştıran kestirme yol. Kâh da bu dünyanın Göğsüne dolanan Ekvator ile Meridyen. Böyle şair de vardır; Onun ömür yolu Bir ebedi yazadır. O sözler serkerdesi37 Düşünceler kahramanı Resul Rıza’dır. Kimse beni anlamaz, Belki açıklığımdandır. Kafiye tam olmasa da Belki yandığımdandır, Beni dehşet Sarmış çok… Karanlığı körler de görür, Hünerin varsa eğer Herkese ışık saçan Güneşin kızıl gözlerinin İçine doğru bak.

ÖLÜM, SEVİNME ÇOK

Samet Vurgun’a

Ölüm, şöhretin mi azalırdı, desene, Biliniyordu zaten cihanda adın. Sana ne olurdu, ne olurdu, desene, Böyle bir insana dokunmasaydın. Gidiyor, şair, sanatkâr gidiyor, Bu giden her gelip gidenden değil. Ölüm, sevinme çok… Bu sevinç nedir? Bu ölen ki her ölenden değil. O yazdı, yarattı hayat namına, Onun her şiiri ölümdür sana.

KIŞ GÜNÜ

Ayaz, Soğuk…