Uykuyu evden kovarak
Şiirim kurulmuş onun yerine.
Sabah başlamış yolculuğuna
Yazıp bozuyorum yine.
Güneş görünmüyor
Ama dağlar arkasından
Asmış ufuklara
Al yeşil tülbendini.
Açıyorum penceremi
Dinlendiriyor azacık
Serin rüzgâr beynimi.
Düşünüyorum, ben yalnızım
Dünya hâlâ yatmıştır.
Odam da yalnızlığın
Deryasına batmıştır.
Hayır, bu böyle değildir
Hatta şimdi bile
Ben bağlıyım dünyanın
En uzak köşesiyle.
Bağlıyım evrenin
Her gezegeniyle ben.
Bizi döndüren Yer’in
Mermi süratiyle ben.
Kalbim fena çarpıyor,
Doktora mı gitsem?
Arkadaşa mı danışsam?
Hayır.
Anlaşılan şimdi
Manyetik fırtınaları
Başlamıştır Güneşin.
Vuruyor dalgası beni,
Vuruyor dalgası yeri.
SANKİ
Sanki keder benim değil,
Ben kederin idim.
Kaç gündür deliyordu,
Bağrımı delik delik.
Kalbime söyledi ki,
Buna sahip çık,
Sadece sana değil,
Dostlara da dokunuyor.
Onların neşeli gününü
Aniden karartıyor.
Gözlere yağmur serpiyor,
Boğazları tıkıyor.
Geleceği, geçmişi
İradeyi umudu
Düşmenin nefretini
Topladım bir ordu kurdum,
Onu parça parça
Her gün yonttum, azalttım.
Onu nefesimle
Damla damla erittim,
Teslim olmuyordu
Direndi son zerresine kadar.
Son zerresi de kalbe
Saplandı iğne gibi.
Aldım onun elinden
Hayatımı,
Dostları,
Bir de bugün yazdığım
İşte bu yeni şiirimi.
ŞAİR
Resul Rıza’nın 50 yaşı dolayısıyla
Dünyada çoktur şair, 
