Али Керим – Seçme Şiirler (страница 20)

İnleyen dünyam benim. Kalbimin yuvası şiirimi atayım. Canım, Varlığım Adım. Gel, yaramın üzerine Gülüşlerini sepele35, Tebessümünü saç, Sözlerini çile. Senden bir ricası var Babanın… Gel, geri çevirme onu, Gel ömrümün yolu. Milyon umutsuzluk duvarını, Tek bir “geldim” sözüyle Yık da gel. Sana güvenim var içimde, O güvene bak da gel. Gelir misin? Seni iyice görebilmek için Acımı mezar taşı gibi Koydum ayaklarımın altına, Kaldım bakına bakına. Geleceksin. Tanırım hekimlerini, Tanırım seni Bir kere bile geri çevirmemişsin Babanın isteğini Çocuk diyor ki Bana bir avuç deniz verin, Bir bardak Kür verin, Aras verin, Tez verin. Birce yudum su verin, Bir tırmanışlık dağ verin… Çocuk için dünya ev, Gök de mavi bir tavan… Çocuk için hisleri tek Bütündür, saftır cihan. Bence bu naiflik Aslında dehayla aynı… Bu his dahi yapmış Belki de Einstein’ı. Başının üstüne bak; Turna katarı mı? Yoksa bir şey görmedin mi? Uçtu mu? Bitti mi? Gözle görünmüyorlar artık… Geçer başımız üstünden Günler… Saatler… Anlar. Karşılanmamış sabah, Nefes dokunmamış gece, Ne dersin başın üstünden Sessiz, habersiz geçse? Saçlarında günlerin ayak tozları kalmış, Görenler der ki genç değil, Yaşlanmış, kocamış. Ne oldu, neden bozuldun, Terledin puçur puçur36? Başının üstüne bak, Göçebe günleri uçar… Göçebe günler uçar.

İNSAN TEK DEĞİL