Али Керим – Seçme Şiirler (страница 19)

Onlar bu saf mavi sularda Bense uzak anılarda.

ÖMRÜM

Ömrüm yalnızlıkta ziyan olurdu Eğer olmasaydı güzel insanlar. Benimdir onların sevinci, derdi, Bana canım kadar yakındır onlar. Bazen yüzleşirim özümle özüm, Uğrarken bir yere güzarım34 benim. Yüz görmüş, bin görmüş, çok görmüş gözüm, Bir değil, on değil mezarım benim. Toprağın altında çok sıkılırım, Toprağın üstünde ne kadar şenim… Kâh sağa göz atıp, sola bakarım, Her yerde ben varım, her yerde benim. Diyerek: “Çok erken öldü, zamansız öldü” Bazen çiçek bırakıyorum mezarım üste Diyorum, az güldü, çok neşelendi, Biraz güleyim, kalmasın içinde ukde. Baksan bu dünyanın her tarafına, Bir yerde mezarım var, bin yerde sağım. Gök uçsa, yer kopsa ben ölmem yine, Daha kaç kere yeniden doğacağım.

ŞARKILARIN YUVASI

Gece oldu, Sustu bütün şarkılar, Sustu şehir. Oğlum Paşa, Oğlum Azer Soruyorlar: Şarkılar nerede uyur, Yuvaları nerdedir? Diyorum, Paşa Diyorum, Azer Sizin kalbinizde Geceyi geçiriyor şarkılar. Az sonra oğlum Paşa, Az sonra oğlum Azer Sevindirerek beni Uyuyorlar, kalplerinin Başucuna koyarak temiz, Ufak ellerini.

GEL, AZER’İM

Senin yerin hastane, Benimki boşluk, Sahilsiz keder. Tek sensin bu sonsuz ülkenin sahibi… Gel beni bekletme bu kadar. Gel gönlümün isteği, Hasretimin düşmanı. Sevinç teşnesi, Sevinç dilencisi Olmaya mı layık buldun beni? Gel… Adın dudaklarımı Yakıp yandırıyor Aniden basılan bir köz gibi. Gel, ayrılık adlı En habis kanserin Hekimi. Gel, doldur gülüşlerinle dünyanı… Keder yurtsuz yuvasız Odasız kalsın, Bir karış mekânsız kalsın. Gel, her adımının altına Gel, bıçak altında