Али Керим – Seçme Şiirler (страница 18)

Nice köyde şehirde yatıyorum yeraltında ben, Ama daha kalabalığım yeryüzünde. Büyüktür aşkım, adım, Budur hayatım, ömrüm. İşte diyorum içtenlikle Sade bir insanım ben.

ÇOÇUK

Elimi kaşımın hizasına getirip Bakıyorum çocukluğuma; Ellerimle beslediğim yaramaz oğlağa, Ellerimle yaptığım cennet bahçeye. Eey… Bağırıyorum, duymuyor çocuk, Bir daha bağırıyorum, cevap vermiyor. Anlıyorum, sesim çıkmamış, Rüyalarımdaki gibi. Ama aniden duruyor çocuk, Göz dolusu bakıyor uzaktan. İyice dikkat edip beyaz saçlarıma Kaçıyor, İzi de kalmıyor çocuğun. Kusurum, Eksiğim, Ben ve kederim… Koşuyor, Koşuyor Bitiyoruz. Gökte mi, yerde mi? İçimde mi? Birisi gülüyor içten: “Ne dalmışsın” diyor: “Ne düşünüyorsun” Bir derdin yoksa sen de gülersin, Bıraksan yanındaki yoldaşlarını Sen beni o zaman bulabilirsin.

BU GÖKÇAY’DIR

Bu Gökçay’dır oğullarım, gök dalgalı… Bak, o dağlar başındaki Mavi gökten akarak gelir. Çok çimdim o çayda ben Gelin, sizinle de çimeyim. Daldık suya peş peşe, Çocuk yaptı sular beni. Bol daldım çıktım, Evlatlarımın yaşındayım… Onlar çocuk, ben çocuk Çimmemiz uzun sürdü, Güneşin al ışınlarıydı Gök sulara uzanan. Aramızda pek görülmedi Bir yorulan, usanan. Başka bir zaman olsa, “Çocuklar yeter artık” diye Başlardım söylenmeğe. Ama şimdi beni de bir Tutabilen lazımdı. Çocuklar sevinçliydiler, Göz kırptılar birbirine: “Keyfi yerinde bugün, dinme bari” Fark etmediler ki daldıkları Bu suya dalınca Kaybolup gitti babaları… Biz çimdik huyu aynı, Yaşı aynı üç kardeş gibi. Hiç bozmadım neşelerini, Doyunca çimdik öylece.