Али Керим – Seçme Şiirler (страница 17)

Taş düşmedi ama yere, Uçup gitti Ufuklardan ufuklara. Sanmayın ki taş kayboldu Taş dönüştü bir ok oldu, Oldu kılıç, Gülle, Mermi. Durmadı tıpkı düşünce gibi, Atom oldu. Boylamları bölüm bölüm Arzuları zerre zerre Okyanusu parça parça Kırıp geçti. İşte o taş Şimdi bile durmuyor, Uçuyor nereye? O nötron Elektron… Daha neler neler oluyor… Ateş oluyor Ölüm oluyor Zehir oluyor. Ey çağdaşım, Hakikatin kan kardeşi Durdurmak olmaz mı söyle, Yarı çıplak Yarı vahşi Kadim insan Atan taşı.

HAYATIM

Sade bir insanım ben, Sadeden sade. El kadarcık bir kâğıda sığmaz ama bu âlem. Yazayım, nerede doğdum, Yazayım, nerede okula gittim. Üniversiteyi bitirdim. Yazayım, mesleğim ne, Yazayım, anam babam kim. Peki, nerede kaldı Çayırlarda bölük bölük Koşan, duran o çocukların baharı? Kanadını Farkında olmadan kırdığım bir kuşun İçimde ney gibi sızlayan acısı? Nerdedir Yanaklarının yaşını silip usulca Menekşeye laleye sırdaş olduğum? Dize kadar ot içinde, bazen de bir dal üstünde Kâh yalnız bir söğüt, kâh da Bir taş olduğum. Korkarım söz açıp birini söylersem öteki kalır… Aşkı içimde kalan bahçe de var, bağ da var, Bakın, geliyor benimle ormanlar kol kola Geliyor omuz omuza benimle karlı dağlar. Vardır daha komşumuz, komşumuzun komşusu, Daha sevgili dostlar, dostların da dostları, Bin arzudan yaranmış bir insanın arzusu, Bin baharın kokusudur bir insanın baharı. Ben konuşsam, biliyorum, konuşur binlerce insan, Ben gülersem, gülüyor gül, gülüyor ne kadar çiçek. Her baharımda kaç bahar, her anımda kaç an… Gözlerimde milyon bakış, göğsümde milyon yürek, Tebessüme, Güneşe, insana gönül veren, Bin ölenin kalanın hayatıdır hayatım.