Али Керим – Seçme Şiirler (страница 15)

Onları bağlıyor Henüz dokunmadığım Bembeyaz kâğıtlara. Çizgi duruyor yine aniden… Bu kıran gemi ulaşamamıştır Buzun son köşesine. Oğlum bekliyor, Kahraman kâşiflerimiz Kutbu ne zaman Boydan boya Aydınlığa gark edecek diye. Gece geç oluyor… Çalışıyor kaç saattir… Kafa kafaya getiremiyor Oğlum bütün çizgileri. Oğlumu düşünerek Uydum gece. Uykuda Ülkeden ülkeye geçerek… Sabah uyanıp bir sese Dönüyorum yatağıma Hangi ülkedeyse. Kalkıyorum Açılmış pencere Güneşe, Karıncaya Ota Çimene… Temmuza Ocağa. Pencerenin gözleri nasıl da büyür Güneş ışınları gibi Açıldıkça yanlara. Pencere gözlerinin hizasından Bir doğru çiziyorum hayalimde. Pasifik çakılıyor bir ucuna (İçim az kalıyor ki uçuna32) Öteki çizgi boylamla örtüşerek Dünyanın patikası oluyor. Yerin son noktasına varıyor. Tutuyorum çizgileri Babamın tuttuğu dizginler gibi. “Ey kâinat. Sen bir doru at, Sürüyorum seni sahibin olarak. Çekiyorum üçgen çizgilerini Geriye, ‘Gel’, ‘gel’ diyerek. Acıtsa da elimin nasırı Dünya beriye gelerek Penceremin önünde boy gösteriyor, Doluyor evime Dünya. İnsan Okyanus sesi… Açılıyor evime Dünyanın penceresi. O zamanlar Bir kütük üzerine Uzunca bir sırık koyardık. Her ucuna birimiz oturur Şenlenerek oynardık. Boylam üzerindeyim Çocukluk hissindeyim. Derim ki, ülkeler