Али Керим – Seçme Şiirler (страница 14)

Evi kadar olan dünyanı, Dünya kadar olan evini Sıkı sıkıya, Fezadan asılmış Mavi renkli beşik gibi.

METRONUN YAYLI KAPILARI

Adam var bu kapıları açar, Azacık tutar, der ki: “Olur ya Arkadan gelene çarpar.” Bazen dönüp bakmaz bile Hiç bilmez bile Kimdir; dost mu, Düşman mı… Kapıdan usturupluca Çeker elini. Öylesi de var ki, Aceleyle içeriye sokulur Sanasın Arkada kimse yoktur. Kim olduğu yazmaz İnsanların alnında. Böylece Kapılar Açılır kapanır, Kâh hızla, Kâh yavaşça; Bazen bu geniş dünyaya, Bazen yerin altına.

HAZAR MOTİFLERİ

Oğlum Paşa’ya

Saat bir… Aldırmadan gecenin bu saatine Oğlum doğrular çiziyor Arzın her köşesine. Bağlıyor odasını Nijerya’ya… Masa lambasını Bizden yana endişeli Ay’a. Kâh da benim burnumu Uzaklardaki İşini bitiremeden Kalkmıyor ayağa. Hindistan’a yöneliyor Kopuyor çizgi. Yine gürültü koparmış Bizim çifte komşular… Bitmemiş henüz bu Hint destanı Oğlumdan bu gece de alıyorum Hindistan’ı. Daha sonra mutfağımızdan Bir çizgi çekiyor Hüzünlü Ve yılmaz Vietnam’a. Ama duruyor aniden; Çizgi yarım kalıyor Çocuk masası üzerinde Ufacık bir kâğıtta. Yarısı bombalanıyor Evimizden uzaklarda. Çok üzülüyor oğlum Ama usanmıyor bir türlü. Çizgi bir buz kıran geminin peşinden Arktika’ya uzanıyor, Saldırıyor buzlara.