Али Керим – Seçme Şiirler (страница 13)
Uyudu.
Evde mi?
Balkonda mı?
Hayır.
Yoktu zaman
mekan.
Nice ömürden
daha uzun bir sefer
yapmış adam için yoktu bunlar.
Mesafelerin yokluğu,
yer çekimi
üzerine
uzanmıştı genç adam.
NİDA (Monolog)
Ben öyle bir hızın teşnesiyim ki
Varabilsin hayalimin ufuklarına.
Bir göz kapayıp açınca götürsün beni
Hem en yükseklere
Hem en derine.
Benim istediğim hız yakalanırsa
Sürünmez yorgunluk rehavetinde
Bürokratik uçak
Bürokratik tren.
Bir ana içinde varır menzile
Gönüllerin her isteği,
Sözü,
Arzusu.
Göz kapatıp açınca bütünleşir kesin
Başlangıcın sonu
Sonun başlangıcı.
YÜKSEKTEN
Oğlan aştı yörüngeyi
Oğlan bakındı yere;
Yer uçlu bucaklı
Ufacık
Mavi bir daire.
Hangi semttedir acaba
Evi?
Şehri?
Köyü?
Ne ev,
Ne şehir
Kolaysa ülkeleri bul şimdi.
Işıklar da bütünleşmiş
Yeşil alanlar da bir bütündür.
Buyur, hünerliysen eğer
Ayır onları birbirinden.
Evin evler içinde,
Evler de senin evinde.
Yerin her tarafında
Dağ da taş da deniz de
Bir evde mesken kurmuş.
Bir zerreye dünya sığmış,
Bir zerre arzı doldurmuş.
Elin yetiştiği bu zirveden
Aşağıya bakarsan;
Yer azizdir,
Güzeldir,
Küçücüktür nasıl da.
Mahvetmek de mümkün
Yaşatmak da.
Bu yerde
Sanki irkildi oğlan
Uzak gürültülerden;
Kucakladı hayalinde 
