Альбер Камю – Пры зачыненых дзвярах: драматычныя творы (страница 65)

Наэма (ставячы куб перад лаўкаю). Шаснаццаць з паловаю.

Адам. Ты павінна мяне слухацца.

Наэма. Знайшоў дурніцу.

Адам. Я паклічу паліцыю.

Наэма глядзіць на Адама, потым свішча, прыклаўшы да рота два пальцы. Паяўляюцца Энох, Каін і Авель.

Каін. Што такое?

Наэма. Паглядзіце на яго.

Энох. Хто гэта?

Наэма. Мой продак.

Авель. А, абывацель.

Энох кладзецца на зямлю. Каін сядае каля кучы хломазду. Авель абапіраецца на кубы, што стаяць на лаўцы. Усе трое з выклікам глядзяць на Адама.

Адам. Наэма, Богам прашу, хто гэтыя дзецюкі?

Энох. Што ён там вярзе з Бібліі?

Наэма (кладзецца каля Эноха). Ён — святар.

Каін. Католік альбо пратэстант?

Смяюцца. Справа ад Авеля паяўляецца Цыла. Авель абдымае яе.

Адам. Хто гэтыя людзі?

Цыла. Мы — камуна ЦВА, ЦВА, ЦВА.

Смех.

Наэма. Цішэй.

Чуцён плач дзіцяці.

Наэма. Ці чуеш, татуля?

Адам. Дзіцятка.

Наэма. Маё дзіцятка.

Адам. Божа мой, Наэма!

Наэма. Не чапляйся да мяне са сваім Богам. Мне брыдка ад яго, гэтаксама як і ад цябе.

Адам. Хто ягоны бацька?

Энох, Каін і Авель разам падымаюць рукі.

Адам. Што гэта значыць?

Наэма. Ты, стары, адстаў ад жыцця. Нехта з іх — бацька майго дзіцяці, але хто канкрэтна — не ведаю: я спала з усімі трыма.

Адам. Наэма, ты ж мая дачка.

Наэма. Хто чыя дачка — гэта нікога не абыходзіць.

Адам (сядаючы на куб, што стаіць справа). Я не наважваюся нават вымаўляць імя Бога ў гэтым жахлівым месцы. Імя гэтае святое.

Наэма. Якраз пра гэта я цябе і прасіла.

Адам. Я люблю цябе, Наэма.

Авель, Каін, Энох (усе разам). Я таксама.

Адам. Ты — маё дзіця, Наэма. Бяры сваё немаўля і вяртайся ў бацькоўскі дом.

Наэма (устае). Хлопцы, мне трэба накарміць дзіця. Гэты стары блазен мне надакучыў. (Сыходзіць).

Каін. Падымайся, стары скрыпун!

Адам. Я не скрыпун, мне толькі сорак год.

Авель. У сорак ты і ёсць скрыпун.

Адам. Аддайце мне маю дачку.

Энох. Яна вольная.

Адам. Я пайду ў паліцыю.

Каін. Калі сюды ўлезе паліцыя, Наэма знікне.

Адам. Я — яе бацька!

Цыла. Слухай, старэча. У вас свой свет, у нас — свой. Мы сытыя па горла вашым. Нам надакучыла выконваць законы, якія вы панапрыдумлялі; нам моташна ад вашых забарон і ад вашае маралі. Вы чапляецеся за дзяржаву, ад якой смярдзіць гнілізною. Ваш свет — у крыві, наш — толькі брудны. Ваш чытае натацыі каханню, наш — жыве па­водле кахання. У гэтым галоўная розніца. Два тысячагоддзі вы мелі шанц і не выкарысталі яго. Цяпер у нас ёсць гэткі шанц. (Выходзячы.) Ясна сказана?

Энох. Дык я кладуся з Наэмаю. (Сыходзіць).

Каін (на хаду). Я таксама.

Авель (падыходзіць да Адама). Тупай адсюль, старая панчоха! I каб цябе тут больш не было відаць. Табе пара на могілкі. Там і адпачнеш.

Адам выбягае. Авель сядае на кукішкі, піша штосьці пальцам на зямлі. Паяўляецца Ада ў той самай вопратцы, што была пад час першай сцэны: на сцёгнах — чорная тканіна, на галаве — кошык, у руках маленькая місачка.

Ада. Што ты там робіш?

Авель. Пішу яго імя.

Ада (падсядаючы да Авеля). Калі яго прынеслі?

Авель. Гадзіну як.

Ада. Ці я магу яго ўбачыць?

Авель. Гэта немагчыма.

Ада. Мне трэба яго ўбачыць.

Авель. Будзе лепш, калі ты яго не ўбачыш.

Ада. Я ведала: з ім што-небудзь здарыцца.

Авель. Я таксама.

Ада. Ці мы перамаглі?

Авель. Не.

Ада. Ці нас перамаглі?

Авель. Не.