Альбер Камю – Пры зачыненых дзвярах: драматычныя творы (страница 64)

Ада. Гэтага яшчэ нам не ставала!

Цыла.

Не, там не дзень святлее, любы мой, А метэор ад неба адлучыўся...

Каін. Я не маю чым дыхаць.

Цыла. Ці чытаць далей?

Каін. Не трэба.

Цыла. Вернемся да гэтай груды металу?

Каін. Там і сканаем.

Каін і Цыла сыходзяць са сцэны.

Адам. У іх засталося некалькі хвіляў. Яны задоўга расказвалі вершы.

З узмацняльніка чуцён Цылін голас: «...каб аж да Мантуі табе свяціць...» Пасля робіцца ціха.

Наэма. Сэрца?

Адам. Спынілася.

Ева. Скончыўся Шэкспір.

Наэма. Амін. (П’е джын).

Ада. Тваё здароўе.

Ева. Я б, перш чым памерці, заспявала б амерыканскі гімн.

Наэма пачынае голасна напяваць амерыканскі гімн.

Адам. Змоўч!

З узмацняльніка чутны неразборлівыя словы.

Адам. Ён спрабуе нешта сказаць.

Авель. Нічога не разабраць.

Энох. Нейкія непрыстойныя гукі.

Адам. Здаецца, ён сказаў: «Няхай жыве Айчына!»

Ева. Тэрмінова перадайце прэсе!

Ада. Перадалі ўжо.

Стогны.

Наэма. Божухна, зрабі, каб ён брыдка не лаяўся!

Каінаў голас. У-у.

Авель. Калі будзе лаяцца, ракету на Марс не запусцяць.

Каінаў голас. «Айчына...»

Энох. Прэса ў захапленні!

Наэма. Нацыя можа імі ганарыцца.

Ада. I не абы-як!

Авель. Гераічная смерць — самае лепшае, пра што можна марыць.

Ева. Дзіва што.

Адам. Тэлефануйце ў камітэт касмічных палётаў.

Авель нячутна гаворыць па тэлефоне. З узмацняльніка далятаюць апошнія слабыя стогны.

Наэма. Сэрца?

Адам. Усё.

Ева. Маліцеся!

Усе ўстаюць.

Адам, Авель, Энох, Ева, Ада, Наэма.

Ойча наш, Каторы ёсць у Нябёсах. Хай свяціцца імя Тваё, Хай прыйдзе Уладарства Тваё, Хай будзе воля Твая, Як на Небе, так і на зямлі...

Авель. Дзеці мае, адлятае касмаплан на Марс.

Энох. Перадайце пра гэта прэсе.

Наэма ставіць бутэльку з-пад джыну на падлогу. Усе, акрамя Адама і Наэмы, сыходзяць, кідаючы па дарозе навушнікі ў кучу хломазду.

Адам (азіраючыся). Наэма.

Маўчанне.

Адам. Наэма.

Наэма бярэ адзін куб на левай палавіне сцэны.

Адам. Наэма.

Наэма (нясе куб у глыбіню сцэны і ставіць яго на лаўку). Чаго табе трэба тут?

Адам. Я твой бацька.

Наэма. Я яшчэ не звіхнулася. (Бярэ другі куб злева).

Адам. Што ты хочаш гэтым сказаць?

Наэма (ставячы куб на лаўку). Я ведаю, што ты мой бацька.

Адам. Вяртайся дамоў.

Наэма (беручы апошні куб злева). Я не вар'ятка.

Адам. Табе толькі семнаццаць.