Альбер Камю – Пры зачыненых дзвярах: драматычныя творы (страница 63)
Цыла. Яны не змогуць нам дапамагчы.
Каін. Мы занадта добра гэта ведаем.
Цыла. Ці мы яшчэ маем час?
Каін. Не ўяўляю сабе.
Цыла. Колькі засталося кіслароду?
Каін. Не ведаю.
Энох. Яго амаль што няма.
Каін. А сувязь з Зямлёю?
Цыла. Перарвалася. Ці яны яшчэ нас бачаць?
Каін. Наўрад ці.
Цыла. Але хоць чуюць?
Каін. Малаверагодна.
Наэма. Яны здзівіліся б.
Адам. У іх не будзе такой мажлівасці.
Цыла. Мы — першыя закаханыя на Зямлі. Праз тры тыдні мы пажаніліся б.
Каін. Там, на Зямлі.
Цыла. Адсюль відзён Тэхас, там мы б і распісаліся.
Ада. Бедная дзяўчына.
Ева. Як своечасова я падчапіла краснуху.
Ада. Віншую.
Ева. Іначай там была б я, а не яна.
Цыла. Мы нават не былі блізкія з табою.
Каін. У школе астранаўтаў, дзе мы з табою пазнаёміліся, гэта было забаронена.
Цыла. Была небяспека падчапіць інфекцыю.
Каін. Табе нельга было зацяжараць.
Цыла. Бо касмічнае выпраменьванне...
Каін. I супрацьзачаткавыя таблеткі таксама забаранялі.
Цыла. Бо касмічнае выпраменьванне...
Каін. Праклятае выпраменьванне!
Наэма. Падайце джын!
Цыла. Затое я — першая жанчына на Месяцы.
Каін. Ага.
Цыла. Я хачу цябе.
Каін. Мы ў скафандрах.
Цыла. Тут сто восемдзесят па Цэльсію.
Ева. У нас таксама горача.
Цыла. А што гэта, уласна, значыць?
Каін. Бязвоблачнае мора.
Цыла. У Еўропе таксама стаіць пагода.
Каін. На ўсёй Зямлі стаіць пагода.
Энох. Не трэба ляцець на Месяц, каб у гэтым пера канацца.
Цыла.
Ева. Што гэта?
Авель. Шэкспір.
Энох. «Рамэо і Джульета».
Ада. Яна заўсёды чытала вершы.
Каін. Д'ябал! Калі б тут расло гранатавае дрэва...
Наэма. Ён лаецца.
Адам. Ён заўсёды быў адважны хлопец.
Цыла. ...Павер, мой любы, гэта салавей.
Ева. Ізноў Шэкспір.
Авель. Больш да месца было б прывітанне Айчыне.
Ада. Вядома ж, мы б маглі перадаць яго прэсе.
Каін. Кіслароду!
Авель. Ён сказаў: «Кіслароду!»
Наэма. Сэрца?
Адам. Слабне.
Цыла. Я магу расказаць увесь маналог.