Альбер Камю – Пры зачыненых дзвярах: драматычныя творы (страница 58)

Каін. Вайна ў джунглях палітычна неабходная.

Яны стаяць каля Адамавага трупа. Авель ставіць на труп нагу.

Авель. Таму мы і пасылаем салдат.

Каін. А мы — зброю.

Авель. Мы палітычна звязаныя па руках і нагах — з прычыны стану нашай гаспадаркі.

Каін. А мы звязаныя па руках і нагах эканамічна — з прычыны нашай палітыкі.

Авель. Улада — заўсёды парадокс.

Каін. Перамір'е можа быць толькі часовае.

Яны крычаць, стоячы над Адамавым трупам.

Авель. Мы дажыліся да падпольнай вайны адзін супраць аднаго, бо не маем сілы весці адкрытую вайну.

Каін. Ніхто болей не мае сілы весці ўсеагульную вайну.

Авель. Вайна ў джунглях — гэта і ёсць наша мірнае пагадненне.

Каін. Гісторыя свету трагічная.

Авель. Сусветная дзяржава толькі тады можа дазволіць ваеннае паражэнне, калі яно выглядае як палітычная перамога.

Каін. Хто дзейнічае, той рызыкуе.

Авель. Нашыя войскі адступаюць.

Каін. Вернемся ў палац.

Авель. Пара прадоўжыць перамовы.

Каін і Авель сыходзяць. Адам падымаецца, сцягвае з галавы каску і знімае магазін з патронамі, кідае іх на сцэну, ідзе наперад з выцягнутымі рукамі. Злева паяўляецца Наэма, таксама з выцягнутымі рукамі. Наэма натыкаецца на скрыню. Адам прыслухоўваецца, ідзе да яе, чапляе нагою за лаўку. Наэма ідзе на шум, пхае скрыню. Яны не бачаць адно аднаго.

Адам. Наэма.

Наэма. Адам.

Адам. Я цябе не бачу.

Наэма. Я тут.

Адам праходзіць побач з Наэмай.

Адам. Дык дзе ты?

Наэма. Тут.

Іх рукі нарэшце знаходзяць адна адну, Адам прытульвае Наэму да сябе.

Адам. Тут гэтак цёмна. Не ўбачыш, пакуль не сутыкнешся.

Наэма. Ці чуў ты стрэлы?

Адам. Гэта на плошчы.

Яны сядаюць на скрыні.

Наэма. Я не магу болей без цябе.

Адам. Мне таксама без цябе самотна.

Наэма. Пацалуй мяне.

Адам цалуе Наэму, Наэма спалохана ўскоквае.

Наэма. Хто тут?

Адам (прыслухоўваецца). Нікога няма.

Наэма. А там, на траве?

Адам. Нікога...

Наэма. Калі нас убачаць — усё.

Адам. У гэткай цямрэчы нас убачыць немагчыма. Ці кахаеш ты мяне, нягледзячы ні на што?

Наэма. Кахаю.

Адам. Я, відаць, брыдкі ў тваіх вачах, бо я — чорны.

Наэма. Я люблю тваю чорную скуру.

Адам. А я — тваю белую.

Цалуюцца.

Наэма. Я ў тваіх вачах непрыгожая.

Адам. Няма нічога прыгажэйшага за белую жанчыну, і ты — самая прыгожая з усіх белых жанчын.

Наэма. Каханы мой.

Адам (насцярожваецца). Тут нехта ёсць.

Наэма (прыслухоўваецца). Нікога няма.

Адам. А на траве?

Наэма. Нікога.

Адам. Калі нас тут заспеюць, нам — канец.

Наэма. Нас ніхто ў цямрэчы гэтай не ўбачыць. (Недаверліва). Ці ты каму-небудзь расказваў, што мы, што ты ды я...

Адам. Толькі свайму брату.

Наэма. А ён — нікому?..

Адам. Ён мяне не выдасць. А ты... ты расказвала?

Наэма. Сваёй сястры.

Ада м. А яна?

Наэма. Не.

Адам. Пацалуй мяне.

Наэма. Вазьмі мяне.

Адам абдымае Наэму, яны апускаюцца на зямлю. З правага боку паяўляюцца Авель і Ева, Авель трымае ў руцэ рэвальвер. Авель натыкаецца на кацёл. Адам і Наэма сутаргава абдымаюцца. Авель і Ева стаяць каля закаханых.

Авель. Ты дакладна ведаеш, што твая сястра і яе негр тут?