Альбер Камю – Пры зачыненых дзвярах: драматычныя творы (страница 57)

Выходзяць жанчыны ў сушыльных каўпаках на галовах, у руках — часопісы мод. Яны ставяць скрыні перад мужчынамі так, што іх болей не відаць. Наэма ставіць скрыню перад Каінам, Ева — перад Адамам, Ада — перад Энохам, Цыла — перад Авелем. Сядаюць на скрыні. Наэма плача.

Ева. Не плач.

Цыла. Калі яго забілі?

Наэма. У мінулую пятніцу.

Цыла. А майго — тры тыдні таму.

Ева. Майго — ужо год прайшоў.

Ада. Майго — два гады прайшло.

Ева. Ужо два?

Наэма ўсхліпвае, астатнія гартаюць часопісы.

Ада. Калі прывязуць труну?

Наэма. Ён застаўся там.

Ада. Шчаслівая. Тады ты паляціш туды.

Наэма плача.

Цыла. Два тыдні таму я туды лятала. Цудоўная вандроўка.

Наэма ўсхліпвае гучней.

Ева. Я б хацела пахаваць свайго тут.

Ада. I я б хацела.

Ева. Айчына робіць подла.

Ада. А ты? Ты ж выйшла за свайго маклера.

Ева. А ты спіш са сваім фабрыкантам.

Ада. Я з ім і раней спала.

Наэма голасна рыдае.

Ева. Хутка забудзеш яго.

Наэма (затульваючыся часопісам). Ніколі ў жыцці!

Ада. Ага-ага.

Наэма зноў плача.

Цыла. Як доўга ты была замужам?

Наэма. Чатыры месяцы.

Ада. Цяжарная?

Наэма (плачучы). Ага.

Ева. Не пашанцавала.

Цыла. Жыццё ідзе далей. (Паказвае часопіс). Як вам гэтыя нагавіцы?

Ада. Файныя.

Цыла. У мяне ёсць такія самыя.

Ада. Ты купіла іх, зблытаўшыся з гандляром.

Цыла. У цябе брудныя думкі.

Ада. Тады адкуль у цябе паявіліся раптам грошы?

Наэма плача.

Ева. Не плач.

Ада. Калі яго забілі?

Наэма, плачучы, адыходзіць.

Цыла. Яна ўжо казала.

Ева. У тую пятніцу.

Цыла. Перамір'е працягваецца.

Ада. Яны амаль што дамовіліся пра месца перагавораў.

Ева. Амаль што.

Ада. Адны прапануюць чатырохвугольны стол.

Ева. Другія — круглы.

Цыла. Трэція — трохвугольны.

Ада. Чацвёртыя — літарай П.

Жанчыны падымаюцца, кідаюць часопісы на зямлю.

Цыла. Вырашана — сёння нацягну новыя штаны.

Ада. Мне пара ўжо да свайго фабрыканта.

Ева. А я, відаць, кіну свайго маклера.

Жанчыны выходзяць. Паяўляюцца Каін і Авель. Авель выглядае бесклапотна, Каін — сурова і змрочна, часам яго рот крывіцца ў саркастычнай усмешцы.

Каін (просячы цыгарэту). Гавана?

Авель. Калі ласка. (Падпальваючы запалку). Даць прыпаліць?

Каін (прыпальваючы). Дзякую.

Кураць.

Каін. Сёння яны ледзь не дамовіліся пра месца пасяджэння.

Авель. Да гэтага часу дрыжыкі бяруць.

Каін. Вось так, ледзь усё не ляснулася.

Авель. Вайна ў джунглях паступова слабне.

Каін. Гэтыя перагаворы могуць цягнуцца доўга.

Авель. Мір для нас — гэта пачатак крушэння.