Альбер Камю – Пры зачыненых дзвярах: драматычныя творы (страница 56)

Авель. Гэта — хітрасць.

Авель кідае скрыню з чырвоным крыжам да катла і лаўкі. Ада ўздрыгвае. Авель падсядае да яе.

Ада. Спадзяюся, кустоўе не палыхне.

Авель. Час дажджоў павінен быў ужо даўно надысці.

Чуюцца гукі флейты. Азіяцкі матыў.

Авель. Ён грае зноў.

Ада. Кожны вечар.

Авель. Заўтра мы яго ўжо не пачуем.

А да. Мажліва, мы ніколі ўжо яго не пачуем.

Авель. Ці ў нас яшчэ ёсць рыс?

Ада. Хлопчык не еў яшчэ.

Авель. А ты?

Ада. Я не галодная.

Авель. Я таксама.

Ада. Дзе ён будзе заўтра?

Авель. Недзе ў джунглях, на маршы, па дарозе да вучэбнага лагера.

Ада. I ці доўга іх будуць вучыць?

Авель. Тыдзень.

Ада. I пасля гэтага яго пашлюць на вайну?

Авель. Пашлюць. Праз тыдзень.

Ада. Ён можа загінуць.

Авель. Большасць і гіне.

Ада. Ён бы мог быць шчаслівым.

Авель. Мала хто застанецца для шчасця.

Ада. Чаму ж дагэтуль не заключаны мір?

Авель. Бо мы павінны перамагчы.

Ада. Мы павінны перамагчы?

Авель дае Адзе поўху.

Авель. Даруй.

Ада. Мне не балюча.

Авель. Ёсць рэчы, пра якія нам не выпадае думаць.

Ада. Ведаю.

Флейты ўжо не чутно.

Авель. Ён кінуў граць.

Ада. Ён плача. (Падымаецца з месца.)

Авель. Што, пойдзем?

Ада бярэ міску з рысам і сыходзіць. Авель выцягвае з кішэні жавальную гумку, кладзе яе ў рот, сагнуўшыся, крадзецца па зямлі, азіраючыся, нібы шпіён.

Авель. Оў май дарлінг, оў май дарлінг, оў май дарлінг Клементайн...

Выбух гранаты. Авель падскоквае да рампы, залягае. 3-за скрыні выходзіць Каін у сталёвай касцы, за ім — Энох, Адам.

Энох. А, пацалуй мяне ў с…!

Каін. Маць тваю... мы добра абышліся.

Авель. Оў май дарлінг, оў май дарлінг, оў май дарлінг Клементайн.

Адам. Ойча наш, каторы ёсць у Нябёсах...

Каін. Маўчаць!

Страляюць гарматы. Усе нагінаюцца.

Энох. Ад гэтага г... сонца галава трашчыць.

Каін. Дзеля разнастайнасці можна было б і яго ўзарваць.

Перастрэлка.

Каін. Ёсць!

Адам. Хай свяціцца імя Тваё...

Энох. Змоўч са сваімі модламі!

Авель. Оў май дарлінг, оў май дарлінг, оў май дарлінг Клементайн.

Адам. Хай прыйдзе ўладарства Тваё.

Энох. Скрыні з баявым начыннем — наперад!

Страляюць гарматы. Усе, ледзьве прыўстаўшы, кідаюцца на зямлю.

Каін. Наперад!

Паўзуць са скрыняю.

Энох. Кідай!

Каін. Ах, суччыны дзеці!

Авель. Оў май дарлінг, оў май дарлінг, оў май дарлінг Клементайн.

Адам (ускрыквае). Мой жывот!

Каін. Лепш адразу ў пятлю, чым так падыхаць.

Энох. Назад, у акопы!

Каін, Авель і Энох бягуць назад.

Адам (застаецца ляжаць пасярэдзіне сцэны). Жывот... мой жывот! А-а-а...