Абай Кунанбаев – Şiirler, Karasözler (страница 17)

Kurnaz durduramaz nefsini, “Atım çıkıp koşsun” demesi. Beraberliğe düşman olsa, Heveslendirir saldırmaya, İçki içmeyen sarhoş olsa… Ülke huzur içinde olsa azar, Can sıkıntısından öle yazar. Evde otursa keyfi kaçar, Dışarı çıksa yüzü yanar, Birini görse alaya başlar, Şakacılaşır, sırıtışı artar. Kendi evinde bocalar bekler, Başka evde heyecan ister. Akıllı olan kişiyi Arkasından kötüler, lekeler. Refahı olan kardeşi, “Hayırsız it” der, dışlamak ister… Mal ile bağın düşmanı, Hastalıklı kurnaz çoğaldı, Ürür gezer köpek it gibi, “Aşağılık biriyim” demez ki. Kurnaz dil ile kudurtur ya, Gider bir gün oturtur da, Hizmet eden dostunu da Mahvolmaya bırakır da. Yapıp ettiği hüneri; Hareketi – hareket, Kendi onmamış cahili Kime düşünür bereket? Kime utanır da acır ki? Doğru yok sözünde Bereket yok özünde Hep yalan övünmeyle Hakikati örter hileyle… Yalan yok ki bu sözlerimde, Denmedik laf kalmadı işte, Dikkat edin, gözlemleyin, Halkın hali, tam da böyle…

Yabancı elde bulunsa

Yabancı elde bulunsa Sırdaşın, saygılaştığın, Çoğalırmış fiskosçun, sır paylaştığın… Halkta iyi bulamazsın, Başına iş geldiği gün, İyi geçimliliği geride, Ne için o düşünsün? Açıp verir düşmanına Kendi görmüş olmasın. Ateşli düşmana rastlasa, Kırgınlığı konuşulsa, “Aferin batır” deyip, “Sağlam gidiyor” diye ekleyip, Över över doldurur ya. Eski dostun görünce, Hesapsız ant içer de, “Ervah, Allah” deyip de, “Sır vermek için söyledim de” “Düşmanını aldatıp geldim” der de, Allah’tan korkmaz cahil işte İmanını yıpratır böyle.   Gelir gider çok dolanır,   “Ben dostunum” der dolaşır,   Düşmanlığını başarır.   “Aldatır” der hasmına,   El çektirmez akrabana,