Абай Кунанбаев – Şiirler, Karasözler (страница 16)

Dost aşkının olmaz yabancılığı, Karışmış, ayrışmaz yürek sınırı. Bizim “dostuz, aşığız” dememiz; Yalancıktan yapılı gönül ağırlığı… İnanışan dostum da yok, aşığım da, Nihayet şiir yazdım, duygulandım da. Görmemiş, çok dünya fazla göründü Kirlenmemiş gönlün âşık olduğunda. Hüda’nın verdiği bu dostluk; soba gibi, Böyle olduğunda kalmaz ki gönül kiri. Sahte dostluk yapar, hem olur olmaz, Nadanın biri yırttı, kuşburnu dikeni gibi. O dostu, gölgeye sığınmadan arar can, Ağıt yakar feryat edip, başkaldırır kan… Kaş çatılınca, görmedim bozulmaz can Üstün arkadaş bulamadım dostluktan…

1887

Sabırsız, arsız, erincek

Sabırsız, arsız, erincek, Heveskâr ve terbiyesiz, Biçare Kazak onun için, Salıncak, ağız birliksiz… Kendi kendine “gün” der, Yakının yalan iftira eder, Bu arsızlık işareti, keder… Hiç düşünmez, ayıp sanmaz, “Yeter” diyene kulak asmaz, Terbiyelisi(!) daha ne yapmaz? “Birinde zıplayıp çıkarım” der, “Birinde sıçrayıp düşerim” der, Sakatlanır, yatar, kâr(!) eder. “Hırsızlıkla mal bulayım” der, “Tartışırsa oba yakayım” der, Şerefsiz birileri böyle eder… “Bu neyin” dese, birine Yok yere çıkarır fitne. “Kurtulayım” der işinden de, Her şeyi görür kişiden de, Büsbütün batar gidere. Bu olmasa başkası, Değiştirilir yaylası, Uzaktan dem tadası… Ne hizmet edip mal bulması, Ne bilim alıp fikir bulması, Boş evinde yatası… Ülke gezip, ziyafet çekip, Er arını satar, biçip biçip. Evde bala-çağa, hanımı, Aşına kaygı katmaz mı? Emeği olmayan şımarıktı, Bir bodurla anlaştı, “Uyanık” denen melun çıktı. Bir söz için düşman kesildi, Dostluğu bir gün içindi, Yüz çevirme âdeti çıktı. “Uyanık kim” diye sorarsan; Şehre koşsa dinlenmeden, Yalancı arsıza, çok versen, Utanmaz bunu görenlerden. Fiskostan başka sırrı yok, İş yapmaya kabiliyeti yok, Yalan, gıybet, övünmeye Tıpkı su gibi akması çok… At binicisinden kalmaz geri, Adını, koyarsa “kurnaz” biri…