Владимир Шитик – Камандзіроўка ў сваім горадзе (страница 38)

Хаця і праехаўся на спіне Гарбаценкі, нешта слушнае Шульжык сказаў. Пагаджаючыся з ім увогуле, Пугацэвіч не прымаў толькі яго катэгарычнасць. Ён так і сказаў, калі Янушкевіч папрасіў яго выказацца. А тады перайшоў да сваіх планаў:

— Хачу агледзець кватэру на Падлеснай, паверхам ніжэй абрабаванай.

— Той, што ключы ў ЖЭКу? — занепакоіўся Шульжык.

— Так,— Пугацэвіч не звярнуў увагі на яго рэакцыю.— Думка мая такая: пасля кражы Лебедзеў, ведаючы, што Філімонавых, гаспадароў суседняй кватэры, доўга не будзе, мог занесці туды частку крадзенага. Паколькі Самсонаў не дамовіўся пра збыт футра, не выключаю, што ляжаць рэчы там спакойненька і дагэтуль — лепшага і бяспечнага сховішча не прыдумаеш. Мы пытаемся ў людзей, ці не выходзіў хто з чамаданам-сумкамі, а злачынцы выйшлі з пустымі рукамі, па адным…

— А што? — Янушкевіч зацікавіўся.— Падыход нешаблонны.

Пугацэвіч памарудзіў з працягам, пакусаў губы, што было ў яго прыкметай хвалявання, і дакончыў:

— У любым выпадку, вядома, ніці вядуць да Лебедзева. Але з назіраннем за ім… Ці не рана?

— Мала, Сяргей Антонавіч, запасу не маеш,— падпалкоўнік быў расчараваны і не хаваў гэтага.— Марудна рухаемея. Гэтыя кражы — не адзінае, чым жывём і дзеля чаго сабраліся.

— Разумею, Пётр Пятровіч. Варыянты ёсць. Ды каб не раскідацца, хацеў бы спачатку агледзець кватэру Філімонааых. Тады ўжо стане больш ясна, як дзейнічаць з Лебедзевым.

— Кватэра — эпізод, штрых, не важнейшы за іншыя,— Янушкевіч узяў ручку, адшукаў рычажок чорнага стрыжня, якім звычайна занатоўваў узніклыя ў ходзе абмеркавання пытанні. Нешта пазначыўшы сабе, звярнуўся да Акуліка: — Вадзім Аляксандравіч, я дапоўню сышчыкаў, а потым ужо ты.— Паглядзеў на свае нататкі.— Думка падштурхнуць падзеі выказвалася і раней. Сёе-тое было нават ажыццёўлена. Але сказаўшы «а», мы не вымавілі «б». Не хапіла энергіі, настойлівасці,— ён падняў руку, просячы таварышаў пачакаць.— I ў мяне таксама. Падтрымліваю Гарбаценку. Магнітафон трэба забіраць, калі Вадзім Аляксандравіч згодны. А Макоўчык запросім павесткай у вышук. Хай пахвалюецца, а разам з ёю і брат. Выклік сястры ў міліцыю падштурхне Лебедзева на нейкія крокі. Варта паназіраць і за мікрараёнам. Навасёлы заўсёды прыцягваюць кватэрных злодзеяў. Не Лебедзеў, дык яшчэ хто з іх спакусіцца. А Самсонаў…— Янушкевіч узяў у жменю падбародак, нібы збіраўся прыгладзіць уяўную бараду.— Цікава, на чым ён паладзіў або не паладзіў са сталічным скупшчыкам футра? Умела падыдзем, Сарвіра не стане выгароджваць Самсонава. Калі нават ёсць у чым. 3 нашага боку — усё. Тваё слова, Вадзім Аляксандравіч.

— Макоўчык дапытаю, але пазней. 3 большай пэўнасцю. А за Калядку вазьмуся, пра яго тут быццам забыліся. Алібі Грыгаровіча, бясспрэчна, фальшывае. Хай Калядка раскажа: каго падвозіў, як апынуўся на Падлеснай. 3 Грыгаровічам, напэўна, схлусіць, паспадзяецца на заводскі табель. На гэтым і зачэпім.

— Але не без выдумкі наш фігурант Лебедзеў,— паківаў галавой Янушкевіч.— Куды ні кінь — ён збоку. Перастараўся. Так? — Абвёў вачамі калег.

Размову з Нарыльскам далі Пугацэвічу хутка. Філімонавы дазволілі агледзець іх кватэру, пісьмовую згоду на гэта пакінуць у Нарыльскім гараддзеле ўнутраных спраў. Сяргей Антонавіч паведаміў Акуліку і паехаў у ЖЭК, дзе чакаў папярэджаны па тэлефоне Зубрэй.

— Ёсць неабходнасць агледзець кватэру Філімонавых,— сказаў Пугацэвіч інжынеру, калі яны з Акулікам прыехалі ў домакіраўніцтва.— Пажадана, каб і вы прысутнічалі, паколькі гаспадары вам пакінулі ключы.

— А мне што,— абыякава адрэагаваў Зубрэй.

Перад кватэрай Пугацэвіч прыпыніў інжынера:

— Хвіліначку, запросім суседзяў, за панятых.

— Я бываю тут калі ўздумаецца,— усміхнуўся Зубрэй.— Сам.

— То вы,— ініцыятыву ў свае рукі ўзяў Акулік.

— Што-небудзь здарылася? — Зубрэй упершыню занепакоіўся.

— Звычайная праверка замкнёных кватэр,— сказаў Акулік.

— Ахоўнікі,— кінуў папрок інжынер.— Учора разведку рабілі, сёння брыгадай з’явіліся.

Пугацэвіч з Акулікам пераглянуліся, але прамаўчалі.

Зубрэй увайшоў першы. Запаліў у змрочнай пярэдняй электралямпачку і накіраваўся ў пакоі. Адхінуў штору. К вечару неба праяснела, і ў пакой лінула яркае сонечнае святло. Заіскрыліся, замітусіліся не бачныя да гэтага вясёлкавыя пылінкі. Пыл ляжаў і на рэчах, і на падлозе, дзе зараз паблісквалі свежыя адбіткі Зубрэевых ног.

— Я ж казаў — парадак,— прамовіў ён.

— Праверым,— сказаў Пугацэвіч, а ў самога на душы было неспакойна. Разам з інжынерам яны зазірнулі ў тумбачкі і шафы, пабывалі ў ваннай і на кухні, злазілі на антрэсолі.

— Нічога не прапала, нічога не з’явілася? — удакладНіў у Зубрэя Пугацэвіч.— Так і зазначым. Што ў цябе, Вадзім Аляксандравіч?

Акулік адмоўна паківаў галавой. Адпусціў панятых. Яшчэ раз задуменна паглядзеў на падлогу і сказаў:

— Віктар Мікалаевіч, пайшлі на кухню, пагаворым.

Зубрэй няўцямна паглядзеў на следчага, сярдзіта нагадаў:

— Да вашага ведама, я на працы.

— Помню,— стрымана адказаў Акулік,— але і мы не гуляем,— ён правёў па табурэтцы пальцам, прапанаваў інжынеру: — Чыста, сядайце.

Сам Акулік застаўся на нагах. Спыніўся перад Зубрэем, спытаў:

— Вы па-ранейшаму сцвярджаеце, што два месяцы не заходзілі ў кватэру?

— Хіба не відно? — Ён паказаў у бок пакоя.— Вунь колькі натапталі.

— А вы назіральны,— усміхнуўся Акулік.— Паглядзіце сабе пад ногі.

Зубрэй апусціў вочы, здзіўлена тузануўся і закінуў галаву назад, разгублена ловячы позірк следчага:

— Чыста…

— Вы каму-небудзь давалі ключ учора? — Пугацэвіч нарэшце ўспомніў, што яго ўразіла на пачатку размовы з інжынерам. «Учора адзін, сёння — брыгада». Ён не любіў дзеянняў з анонсам. Шульжык, распытваючы, рабіў правільна. I ўсё-такі…— Дык як, Віктар Мікалаевіч, давалі?

— Не-е, навошта мне хлусіць? Я ж пры вас ключ з кішэні выцягнуў.

Пугацэвіч уважліва глядзеў на інжынера. Бадай, ён сапраўды, не хлусіў. Усё магло быць звычайным супадзеннем, якія, на жаль, па закону подласці здараюцца ў самы непажаданы момант. Але тое, што на антрэсолі бачыўся незапылены прамавугольнік, які мог застацца і ад чамадана, Сяргею Антонавічу вельмі не падабалася.

— То, можа, каму казалі, што наш супрацоўнік кватэрай цікавіўся?

Вось што доўга разам працаваць, падумалася Пугацэвічу, калі Акулік задаў гэта пытанне. Яно ж круцілася і на ягоным языку, толькі не паспела сарвацца.

— Што вы з пустога таямніцы робіце? — Зубрэй занерваваўся.— Сакрэты…

— Вы не адказалі следчаму,— спыніў яго Сяргей Антонавіч.— Казалі? Каму?

Зубрэй заёрзаў на табурэтцы, выцягнуў з кішэні цыгарэты.

Пугацэвіч з Акулікам цярпліва чакалі. Яны ўжо не сумняваліся, якім будзе адказ.

— Ведаеце,— замуляўся інжынер,— няёмка атрымліваецца. Мне Філімонавы даверылі… А я… Ну, бывае, хлопцам часам спатрэбіцца кватэра, з дзяўчатамі… Я даваў ключы. Раней, апошні месяц — нікому…

— Рабіць з кватэры, якую вам даверылі, прытон… Гэта называецца…— Акулік абарваў сябе, хай з інжынерам разбіраюцца Філімонавы. Сурова нагадаў пра асноўнае: — Мы не пра гэта пытаемся! — Ён паставіў на стол партфель.— Допыт будзе афіцыйным. Улічыце. Хлусні не прымем.

Як і абяцалі, Зубрэя давезлі да ЖЭКа, а самі — Акулік і Пугацэвіч — паехалі ва ўпраўленне. У машыне маўчалі, абдумваючы пачутае. I толькі калі падняліся па лесвіцы на другі паверх, Сяргей Антонавіч спытаў:

— Як табе гэта прагучала?

— Шульжык вернецца сёння? Добра. Паглядзім, што прывязе. А тады выклічу Самсонава. Бач ты іх. Спрытнюгі!

Пугацэвіч скоса паглядзеў на сябра і не пазайздросціў Самсонаву. Вадзім па-добраму завёўся і цяпер выцягне са сведак і з падследных нават тое, пра што яны і думаць або забыліся, або пастараліся забыцца. Аднак пакуль Самсонаў не самая першая мэта ў іх працы. Так лічыў Сяргец Антонавіч, таму і параіў:

— Спачатку дапытай сястру Лебедзева.

— І яна не міне майго кабінета,— Акулік прама не адказаў, і Пугацэвіч зразумеў, што ён для сябе яшчэ не вырашыў, з каго пачаць. Ды, зрэшты, у кожнага свае метады і гэта правілыіа, бо па адным шаблоне розныя справы яе раскруціш.

22

Учора пасля двух дзён перапынку наведаў кафэ «Прыемнага апетыту». Там. канечне, нічога не змянілася. Усё гэтак жа няспешна рухаліся між столікаў афіцыянткі, ледзь чутна гучала музыка.

Фея сустрэла мяне з усмешкай:

— Дзе вы прапалі?

Столік трымала, значыць, чакала! Прыемна. Шчыра падзякаваў ён за клопат. Як апраўдваючыся, паскардзіўся дзяўчыне:

— Натхнення не было, Наташа, галава пустая. Ды новая праца… Знаёмлюся…

— Куды ж вы паступілі?

— У міліцыю.

Дзяўчына акругліла вочы.

— Як цікава! Люблю кіно пра міліцыю. І вы будзеце лавіць бандытаў?