Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 86)

Палацы, палацы Па-над ціхаю ракою; А бераг абшыты Ўвесь каменнем. Дзівуюся, Быццам з тропу збіты! Як зрабілася яно во З лужыны такое Гэта дзіва!.. Бо крыві тут Выліта людское — Без нажа нат. А па той бок Цвярдыня й званіца, Як завостраная швайка[75],— Аж не надзівіцца. I дзілінгае гадзіннік. Далей пазіраю — Аж ляціць конь, капытамі Скалу разбівае! На кані сядзіць ахлапам Ў свіце — ці без світы, I без шапкі. Нейкім лістам Галава павіта. Конь на дыбах — вось-вось рэчку, Вось-вось пераскоча. А ён руку прасцірае, Бы свет увесь хоча Заграбці. Хто ж такі гэта? Вось сабе й чытаю, Што на скале накавана: «Первому вторая»[76] Гэта выставіла дзіва. Цяпер жа я знаю: Во той первый, распінаў што Нашу Украіну. А вторая даканала Ўдаву-сіраціну. Каты! Каты! Людаеды! Наелісь абое, Накраліся. А што ўзялі На той свет з сабою? Цяжка, цяжанька мне стала. Так, нібы чытаю Гісторыю Украіны! Стаю, заміраю... А тым часам — ціха, ціха Ды сумна спявае Штось нябачана такое: «А з горада, а з Глухова Палкі выступалі З рыдлёўкамі на лінію. А мяне паслалі На сталіцу з казакамі Наказным гетманам![77] О божа наш міласэрны! 0 цару паганы! Цар пракляты, подла-хітры, Аспід прагавіты! Што зрабіў ты з казакамі? Балота засыпаў Благароднымі касцямі, Паставіў сталіцу На іх трупах катаваных! І ў цёмнай цямніцы Мяне, вольнага гетмана, Голадам замучыў У кайданах... Цару! Цару!