Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 31)

Плакала, спявала... I надзіва сярод поля Таполяю стала.       Па дуброве вецер вее, Гуляе па полі, Край дарогі гне таполю Да самага долу. С.-Пецярбург 1839

ДА АСНАВЯНЕНКІ[11]

Б’юць парогі; ўсходзіць месяц, Як і перш усходзіў... Няма Сечы[12], прапаў і той, Хто ўсім верхаводзіў. Няма Сечы! А чароты У Дняпра пытаюць: «Дзе дзеліся нашы дзеці? Дзе яны гуляюць?» Лятаючы, скігліць чайка, Бы па дзецях плача; Сонца грэе, вецер вее На стэпу казачым. На тым стэпу скрозь магілы Стаяць ды сумуюць; Ветра буйнага пытаюць: «Дзе нашы пануюць? Дзе пануюць, банкетуюць? Дзе вы загасцілі?.. Вярнецеся! Во, пшаніцы Колас пахілілі, Дзе пасліся вашы коні, Дзе трава шумела, Дзе кроў ляхаў і татараў Морам чырванела. Вярнецеся!..»                     «Не вернуцца! — Загулі, сказалі Хвалі мора.— Не вернуцца, Навекі прапалі!» Праўда, праўда, сіне мора: Такая іх доля! Не вернуцца чаканыя, Не вернецца воля, Не вернуцца запарожцы, Не ўстануць гетманы, Не пакрыюць Украіну Чырвоны жупаны. Абадрана сіратою Па-над Днепрам плача; Цяжка-цяжка сіраціне, А ніхто не бача, Толькі вораг, што смяецца... Смейся, люты ўража! Дый не дужа, бо ўсё гіне,— Слава не паляжа; Не паляжа, а раскажа, Што было на свеце, Чыя праўда, чыя крыўда I чые мы дзеці, Наша дума, наша песня Не ўмрэ, не загіне... Вось дзе, людзі, наша слава, Слава Украіны! Без золата, без камення, Без хітрае мовы,