Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 161)

Дружына, юнакі, народ У золаце навокал ззяюць. У князя свята: выглядае З Літвы ён князя-жаніха У сваты да дачкі Рагнеды[163].       Перад багамі Лель і Лада[164] Агонь Рагнеда развяла, Алеем пахкім паліла I сыпала на вугаль ладан, Нібы валькірыі[165], навокал Танцуюць, цешацца дзяўчаты             і прыпяваюць:             «Гой, гоя, гоя!             Новыя пакоі             Кветкамі ўбіраці             Ды гасцей чакаці!       За Полацкам, як тая хмара, Чарнее пыл. Бягом ляцяць Хлапцы і сівыя баяры З Літвы вясельных сустракаць. Сама Рагнеда з Рагвалодам Пайшла з дзяўчатамі, з народам.       Не з Літвы йдзе князь спадзяваны, Шчэ незнаёмы, ды чаканы, А там з Кіева турам-буйвалам Па Рагнеду йдзе, ідзе вепрышчам Владзімір[166] князь з кіяўлянамі.       Прыйшлі, і горад абступілі       Кругом, і горад запалілі,       Владзімір князь перад народам       Забіў старога Рагвалода,       Паця[167] народ, княжну пая[168].       Адыдзе ў воласці свая —       Адыдзе з шумам. I растлі ю,       Рагнеду тую маладую,       I пражане ю, і княжна       Па свеце блукае адна,       Не зробіць з ворагам нічога.       Дык вось наколькі ў іх святога       У тых царах!

V

      Бадай іх каты расціналі Усіх цароў, гадзюк людскіх! Дакука з імі, каб вы зналі! Як дурань ходзіш каля іх, Не знаеш, як і дзе ступіці! Дык што, парайце, мне рабіці Цяпер з паганымі? Скажы,       Сястра старая Апалона! Наўчы, галубка! Памажы Палазіць трохі каля трона! Каралечкі, як зараблю, Табе к Вялікадню куплю. Дык пададзімся ж у лакеі I дбайна ў новенькай ліўрэі Пачнем цароў сваіх любіць. Шкада і алавок тупіць, Бо дзе няма святое волі, Не будзе там дабра ніколі. Навошта ж нам сябе дурыць? Хадзем у селішчы, там людзі, А там, дзе людзі,— добра будзе; Там будзем жыць, людзей любіць, Святога госпада хваліць! Кос-Арал 1848