Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 13)

Там і заначуе. Не дзве ночы кары вочы Люба цалавала, Пакуль слава на сяло ўсё Нядобрая стала. Няхай сабе тыя людзі Што хочуць гавораць: Яна любіць, то й не чуе, Што ўкралася гора.       Надышлі благія весткі — Ў паход затрубілі, Маскалі пайшлі на турка, Катрусю забылі. Не адчула, ды і што там, Што дзявоча згуба, За мілога, як спяваці, Й патужыці люба. Абяцаўся чарнабрывы, Калі не загіне, Абяцаўся ён вярнуцца — Тады Кацярына Будзе сабе маскоўкаю, Забудзецца гора; А пакуль што, няхай людзі Што хочуць гавораць. Не журыцца Кацярына — Слёзачкі ўцірае, Бо на вуліцы дзяўчаты Без яе спяваюць. Не журыцца Кацярына — Памыецца слёзкай, Возьме ў поўнач вёдры, пойдзе Па ваду, за вёску, Каб ворагі не бачылі; Прыйдзе да крыніцы, Стане сабе пад каліну, Заспявае Грыца[6]. Так спявае, вымаўляе, Аж каліна плача. Вярнулася — і радзенька, Што ніхто не бачыў... Не журыцца Кацярына I ў думках не мае — У новенькай хусціначцы Ў акно пазірае. Выглядае Кацярына... Паўгода мінула; Занудзіла каля сэрца, У баку кальнула. Заняпала Кацярына, Ледзьве-ледзьве дыша... Ачуняла ды ў запечку Дзіцянё калыша. А замужкі бубняць бубнам, Матулю бічуюць, Што маскалі вяртаюцца Ды ў яе начуюць: «Дочка ў цябе чарнабрыва, Ды йшчэ не ядына, А муштруе ў запечку Маскоўскага сына. Чарнабрывага прыдбала... Знаць, сама вучыла...» Бадай жа вас, сакатухі, Маланка пабіла,