Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 125)

Цыган

Усе паснулі.

Ведзьма

Бо каб не пачулі Майго слова. Страшна будзе. I ты, як пачуеш, Сам спужаешся, мой дружа... Ці ж не пашкадуеш? Наталачку! Дзіця сваё! Ірад злы які ён!.. Апаганіў... А раней жа Пасылае ў Кіеў Мяне, бачыш, памаліцца. Малілася многа, Але марна я, цыгане, Малілася богу. У вас ёсць бог які-небудзь? Мы яго не маем... Паны ўкралі ды ў шкатуле У сябе хаваюць.       Вяртаюся я з Кіева, Замкнёны пакоі. Ён узяў яе з сабою Дый паехаў з ёю, З Наталляю... Ці чуеш ты? I астрыг, паганы, Дзіця сваё. Паляцела Я шукаці пана Ў Валошчыну. Дый шукаю, Савою лятаю Над байракамі. Ды дзетак, Дзетачак шукаю, Наталачку! Не, не, не, не! Я шукаю пана. Разарву!.. Вазьмі ж ты мяне Да сябе, цыгане. Я мядзведзя вадзіць буду, А як знайду ката, То й спушчу яго на ката. Вось тады, пракляты!.. Не, не спушчу. Сама яго Загрызу... Чуў гэта? Пабярэмся, маё сэрца, Дзеўка я й дагэтуль. А сына ўжо ажаніла, А дачка й так будзе. Будзе лазіць пад платамі, Пакуль знойдуць людзі Нежывою. Ці ты бачыў? Ён такі харошы — Мой сын Іван... Ух, холадна! Пазыч ты мне грошай, Маністу добрую куплю Дый табе павешу, А сама пайду дадому... Мыш, вунь мыш, пацешна, У Кіеў нясе мышанят. Не данясеш, дзесьці ўтопіш, Альбо пан адніме. Ці я знайду маіх дзетак, Ці так і загіну? —       Дый замоўкла, бы заснула. Цыгане ўставалі. Разбіралі шатры свае, На шлях паспяшалі.