Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 122)

(Спявае ціха.)

            «Гаю, гаю, цёмны гаю,       Ціханькі Дунаю!       Ой, у гаі пагуляю,       Паплыву Дунаем.       У зялёным багавінні       Трохі адпачыну...       Дый спараджу хоць калеку —       Дачку або сына...» Дарма! абы сабе хадзіла Ды ўмела матку праклінаць. А вунь, ці бачыш, на магіле Вачыма свеціць кацянё? Ты да мяне йдзі. Кіця, кіця... Не йдзе, благое чарцянё! А то дала б табе напіцца! З маёй чысцюткае крыніцы...

(Спявае.)

      «Стаіць куцця на покуці А ў запечку дзеці, Нарадзіла, напладзіла, Няма дзе падзеці. Ці то патапіці? Ці то падушыці? Ці запрадацца карчмару, А грошы прапіці?       Што, можам дыхту задаваць? Сядай во блізенька, тут сядзь. Ото ж бы то! А ты не знаеш... Што я ў Валошчыне была. Я раскажу, як прыгадаю. Двайню ў Бендэрах прывяла, У белых Ясах калыхала, У Дунаі пакупала, У Турэччыне спавіла I дадому аднясла — Аж у Кіеў. Ды ўжо дома, Без кадзіла, без крапіла, За тры грошы ахрысціла, А тры грошы прапіла. Напілася, упілася! I дагэтуль п’яная!.. I ўжо ніколі не прасплюся, Бо я ўжо й бога не баюся I не саромлюся людзей... Калі бы мне вось тых дзяцей Знайсці дзе-небудзь! Ты не знаеш, Ці ё ў Турэччыне вайна?

Цыган

Была даўней, цяпер няма. Памёр найстаршы старшына.

Ведзьма

А я думала дагэтуль... Аж няма ў тым краі. Вось слухай жа! Скажу табе, Каго я шукаю. Я шукаю Наталачку Ды сына Івана... Дачку сваю Наталеньку... Ды шукаю пана, Таго Ірада, што знаеш?.. Чакай, прыгадала. Як была я маладою I ў думках не мела,